Ψηφίδες Τοπικής Ιστορίας

Παρουσίαση βιβλίου από το Μορφωτικό Ίδρυμα της Ένωσης Συντακτών Θεσσαλίας, Στερεάς και Εύβοιας




Μια ενδιαφέρουσα μονογραφία με τίτλο «Βήματα στο χρόνο: Μακρινίτσα, Δημήτρης και Λύδια Τσιμπούκη» της ιστορικής ερευνήτριας Μαρίας Σπανού, παρουσιάζεται την Πέμπτη 9 Νοεμβρίου 2017 και ώρα 7.30 μ.μ. στην Εξωραϊστική Λέσχη Βόλου. Την εκδήλωση οργανώνουν από κοινού η Εταιρεία Θεσσαλικών Ερευνών και το Μορφωτικό Ίδρυμα της Ένωσης Συντακτών Θεσσαλίας, Στερεάς και Εύβοιας με την ευγενική υποστήριξη του Κέντρου Βιβλίου Μαγνησιωτών Συγγραφέων (ΚΕΒΙΜΑΣΥ).
Για το βιβλίο (έκδοση ΗΡΑ εκδοτική) το οποίο αποτελεί μια ψηφίδα της τοπικής μας ιστορίας, εκτός από τους σύντομους χαιρετισμούς των εκπροσώπων των συνδιοργανωτών φορέων και του απογόνου της ιστορούμενης οικογένειας, Δημητρίου Γ. Τσιμπούκη, θα μιλήσουν οι: Δημήτρης Μπενέκος, αναπληρωτής καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και Γιώργος Γκέκος, ομότιμος καθηγητής του Πολυτεχνείου Ζυρίχης.
Αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβάσει η Κατερίνα Αντωνακάκη. Συντονίζει η Ροσσάνα Πώποτα.

Λίγα λόγια για το βιβλίο: Η μελέτη παρουσιάζει τη διαδρομή μιας παλιάς μακρινιτσιώτικης οικογένειας, στο πλαίσιο μιας προσπάθειας ανασύνθεσης της τοπικής ιστορίας της Μακρινίτσας. Η οικογένεια Τσιμπούκη, όπως και πλείστοι άλλοι συντοπίτες τους, άγνωστο από πού ακριβώς μετοίκησαν στη Μακρινίτσα, συγκαταλέγονται στους πρώτους συνοικιστές της αρχαιότερης συνοικίας του χωριού, της Παναγίας. Από εκεί, συμμετέχουν δυναμικά στην προβιομηχανική ανάπτυξη της Μακρινίτσας. Ορισμένοι από αυτούς, όντες «φιλαπόδημοι» και επιχειρηματικοί, δραστηριοποιήθηκαν σε μια πιο διευρυμένη ακτίνα που καλύπτει ένα σημαντικό μέρος της μεσογειακής λεκάνης και τα μεγάλα κέντρα του παροικιακού ελληνισμού: τη Σμύρνη, την Κωνσταντινούπολη, την Αίγυπτο, τη Βλαχία και αλλού. Aργότερα, η οικογένεια Τσιμπούκη συγκαταλέγεται στους πρώτους οικιστές της νέας πόλης του Βόλου και της δυναμικής επέκτασής του. Η δράση ορισμένων εξ’ αυτών είναι αξιοσημείωτη. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι η δραστηριότητα του εμπόρου Γεωργίου Τσιμπούκη, που με τη βοήθεια του Δ. Τοπάλη, ιδρύει το πρώτο σαραφικό εταιρικό κατάστημα (1863) του Βόλου. Αργότερα, στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, ένας άλλος ευπατρίδης της οικογένειας, ο Δημήτρης Α. Τσιμπούκης αποτελεί μια σημαίνουσα προσωπικότητα στην τοπική εκδοτική και δημοσιογραφική δράση, η οποία εξακτινώνεται στην Ευρώπη με μια διάσταση που σχεδόν αγγίζει την πολιτική. Ο προσωπικός, επαγγελματικός και ιδεολογικός του βίος ακουμπά στα μεγάλα εθνικά γεγονότα και τις πολιτικές μεταστροφές των εποχών (Εθνικός Διχασμός, Α΄ Παγκόσμιος πόλεμος με τα επακόλουθά του, υπόθεση «Görlitz» και η ιδιότυπη αιχμαλωσία του Δ΄ Ελληνικού Σώματος Στρατού στο διάστημα 1916-1919, Μεσοπόλεμος, Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος, Κατοχή). Ο Δ. Τσιμπούκης ζώντας, επί αρκετά χρόνια στην Ελβετία, βιώνει ο ίδιος τη διεθνή απήχησή τους. Στη συνέχεια επιστρέφει στο Βόλο. Στο πλευρό του είναι πάντα η γυναίκα της ζωής του, Λύδια Κλάους, που διαδραματίζει και εκείνη ένα σπουδαίο ρόλο, ιδιαίτερα στη Μακρινίτσα όπου έμελλε να ζήσει όλη της τη ζωή.

ΠΗΓΗ:MAGNESIANEWS

Βραβείο εύφημης μνείας «Μαρίας Μαύρου-Γκέκου» από το Λύκειο των Ελληνίδων Βόλου

                                 

Συνεχίζεται και φέτος για δεύτερη χρονιά η θέσπιση του βραβείου «Μαρίας Μαύρου-Γκέκου» που αποφάσισε πέρυσι το διοικητικό συμβούλιο του Λυκείου των Ελληνίδων Βόλου, αποδεχόμενο σχετική πρόταση του επίτιμου μέλους του, του Γιώργου Γκέκου, ομότιμου καθηγητή του Πολυτεχνείου Ζυρίχης και έγκριτου μέλους της ακαδημαϊκής κοινότητας της Ελβετίας. Η απονομή του ετήσιου συμβολικού βραβείου επιδίδεται σε μαθήτρια Γενικού ή Επαγγελματικού Λυκείου της περιοχής μας που αρίστευσε ή εισήχθη διακρινόμενη σε πανεπιστημιακή σχολή στην Ελλάδα και συμμετέχει στις δραστηριότητες του σωματείου μας.

Το βραβείο της ονομαστικής εύφημης μνείας, επιδίδεται σε δημόσια τελετή, κάθε φθινόπωρο, συνοδευόμενο από χρηματικό έπαθλο ύψους 1.000 ευρώ, το οποίο χορηγεί για το σκοπό αυτό ο βολιώτης Γιώργος Γκέκος στη μνήμη της μητέρας του, Μαρίας Μαύρου-Γκέκου, πολύτιμης συνεργάτιδος του Λ.Ε.Β. στη διάρκεια του 1948-1963. Κύριος σκοπός της αθλοθέτησης αυτού του βραβείου είναι η προαγωγή της μόρφωσης και της έρευνας καθώς επίσης και η προσήλωση των νέων στις αξίες της νεότερης ελληνικής κληρονομιάς, που το Λύκειο των Ελληνίδων Βόλου με σεβασμό και προσήλωση υπηρετεί από το 1920. Το βραβείο αυτό είναι αφιερωμένο στα παιδιά που αφοσιώνονται σε υψηλούς σκοπούς και πετυχαίνουν σημαντικές επιδόσεις με οργανωμένη προσπάθεια, συστηματική και επίμονη προετοιμασία. Εντός δε του περιβάλλοντος του Λυκείου τους χαρακτηρίζει η καλή συμπεριφορά, η ευγενής άμιλλα, η σοβαρότητα και όλα εκείνα τα στοιχεία που αποτελούν τις προϋποθέσεις για τη διάκρισή τους.

Η φετινή τελετή θα πραγματοποιηθεί, το προσεχές Σάββατο 11 Νοεμβρίου και ώρα 7.30 μ.μ. στο μουσειακό χώρο του ΛΕΒ (Κοραή 79), κατά την οποία εκτός από την επίδοση της εύφημης μνείας από το ΛΕΒ στη βραβευόμενη μαθήτρια, θα είναι παρών ο χορηγός του βραβείου, Γιώργος Γκέκος, ο οποίος και στο πλαίσιο σχετικής ομιλίας του θα επιδώσει το παραπάνω χρηματικό έπαθλο.
Με το βραβείο αυτό τιμάται ετησίως η μνήμη της Μαρίας Γκέκου. Μιας γενναιόδωρης και γεμάτη ευαισθησίες γυναίκας, που εκτός από την ιδιότητα της αφοσιωμένης συζύγου, μητέρας και νοικοκυράς, εκτός από την πλούσια σε εμπειρίες εθελοντική προσφορά της ευτύχησε να έχει και μια άλλη διαδρομή: Aυτή της έντονης κοινωνικοποίησής της με σημαντική αλτρουιστική δράση και με κορωνίδα το πλούσιο έργο της στο Λύκειο των Ελληνίδων Βόλου, σε μια εποχή που η δημιουργική σύμπραξη μεταξύ των γυναικών, η άγρυπνη φροντίδα για τα παιδιά και το ελληνικό τους μέλλον αποτελούσαν τις ακάματες δράσεις του ιστορικού σωματείου, συμπορευόμενο με τις ανακτημένες, για πρώτη φορά τότε, αξίες της ελληνικής παράδοσης.

Βιογραφικό Γιώργου Γκέκου: Ο κ. Γ. Γκέκος γεννήθηκε στον Βόλο από γονείς Βολιώτες, με ρίζες στο Πήλιο. Σπούδασε στη Λωζάννη και τη Ζυρίχη, όπου έλαβε από το Ομοσπονδιακό Πολυτεχνείο της πόλης το πτυχίο του ηλεκτρολόγου μηχανικού με κατεύθυνση την ηλεκτρονική. Στο διδακτορικό του ασχολήθηκε με τη φυσική των ημιαγωγών και τις κβαντικές ιδιότητες των ακτίνων λέιζερ. Μετά το τέλος της στρατιωτικής του θητείας στην Ελλάδα αφοσιώθηκε σε επιστημονικές συνεργασίες με ευρωπαϊκά και αμερικανικά πανεπιστήμια και βιομηχανίες για θέματα εφαρμοσμένης φυσικής των λέιζερ. Ίδρυσε την πρώτη ερευνητική ομάδα τεχνολογίας ημιαγωγών λέιζερ του Πολυτεχνείου Ζυρίχης, γεγονός που αναγνωρίστηκε από το ελβετικό κράτος, το οποίο τον τίμησε με το αργυρό μετάλλιο για την επιστημονική του έρευνα. Με την ιδιότητα του υφηγητή από το 1973 και του καθηγητή από το 1984 δίδαξε στο Πολυτεχνείο Ζυρίχης και σε πανεπιστήμια Ευρώπης και Αμερικής επί σειρά ετών οπτική-ηλεκτρονική, φυσική και εφαρμογές ημιαγωγών στοιχείων. Με την ομάδα του εργάστηκε σε διεθνή προγράμματα έρευνας για την ανάπτυξη, μέσω της μικρο- και νανοτεχνολογίας, και την εφαρμογή ολοκληρωμένων οπτικο-ηλεκτρονικών κυκλωμάτων στις τηλεπικοινωνίες μεγάλου εύρους φάσματος. Σχεδίασε και εγκατέστησε στην Ελβετία το 1979 σε συνεργασία με την ελβετική βιομηχανία την πρώτη ευρωπαϊκή ζεύξη με οπτικές ίνες για την μεταφορά προγραμμάτων τηλεοράσεως. Από το 1985 ως το 1995 επικεντρώθηκε και σε προγράμματα διδασκαλίας και έρευνας σε χώρες υπό ανάπτυξη σε Ασία, Αφρική και Νότιο Αμερική, όπου συνέβαλε στην δημιουργία εργαστηρίων για εφαρμογές ακτίνων λέιζερ. Μετά τη συνταξιοδότησή του το 2005 επικεντρώθηκε σε ερευνητικές συνεργασίες στο πλαίσιο ευρωπαϊκών προγραμμάτων στον τομέα των φωτονικών κυκλωμάτων. Προσκαλείται συχνά στην Ελλάδα για συνεργασίες με ελληνικά πανεπιστήμια. Έχει συγγράψει 150 επιστημονικά άρθρα, για τα οποία έγιναν ως σήμερα 2500 αναφορές. Είναι ομότιμος καθηγητής του Πολυτεχνείου Ζυρίχης (ΕΤΗ), μέλος και επίτιμο μέλος διαφόρων συλλόγων και διοικητικών συμβουλίων. Εκτός από αυτές τις επιστημονικές του δραστηριότητες, χόμπι του είναι θέματα ιστορίας, ελληνισμού της διασποράς, αρχαιολογίας και φιλολογίας. Στο πλαίσιο αυτού, σχετικά πρόσφατα είχε την επιμέλεια του βιβλίου «Έλληνες στη Ζυρίχη: Πτυχές της ελληνικής παρουσίας από το 1950» (εκδ. Παρισιάνου, 2014) και είναι ο συγγραφέας του βιβλίου «Griechische Präsenz an der ETH Zürich», που αφορά στη διαδρομή του παγκοσμίου φήμης ελβετικού Ομοσπονδιακού Πολυτεχνείου (ΕΤΗ) στη Ζυρίχη, (εκδ. Παρισιάνου, 2016). Στην έκδοση αυτή αποτυπώνεται η ελληνική φοιτητική παρουσία καθώς και το ερευνητικό και διδακτικό έργο των Ελληνίδων και Ελλήνων, που έδρασαν ή δρουν στο ΕΤΗ.

ΠΗΓΗ:MAGNESIANEWS

Σεργιάνι στου Βόλου τις ακρογιαλιές. Εικόνες μιας άλλης εποχής..

Στου Βόλου τις ακρογιαλιές με οδηγό τη μνήμη και τις νοσταλγικές εικόνες μιας άλλης εποχής θα σεργιανήσουμε νοερά,

Ανοίγει αύριο τις πύλες της η Έκθεση Αρχειακού Υλικού. 

Ανοίγει αύριο τις πύλες της η Έκθεση Αρχειακού Υλικού. "Την Τετάρτη 26 Απριλίου 2017 και ώρα 18.00 , σε αίθουσα εκδηλώσεων της Εξω...

ΒΟΛΟΣ,Η ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΗ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ 


Ο Βόλος είναι πόλη της Θεσσαλίας, έχει πληθυσμό 86.046 κατοίκους και βρίσκεται κτισμένος στον μυχό του Παγασητικού κόλπου, κοντά στην θέση της αρχαίας Ιωλκού, στους πρόποδες του Πηλίου. Είναι επίσης, μία από τις πιο μεγάλες πόλεις και ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της Ελλάδας. Ο μόνιμος πληθυσμός του διευρυμένου Δήμου Βόλου, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 144.449 κατοίκους, ενώ του Πολεοδομικού Συγκροτήματος Βόλου σε 125.248 κατοίκους

Η προέλευση του ονόματος Βόλος δεν είναι πλήρως τεκμηριωμένη. Κατά ορισμένους, η λέξη Βόλος αποδίδεται σε παραφθορά του αρχαίου ονόματος Ιωλκός (Ιωλκός > Γιωλκός > Γώλος > Βώλος ή Βόλος). Άλλοι πάλι υποστηρίζουν ότι η ονομασία Βόλος προήλθε από το όνομα Φόλος, που κατά την μυθολογία ήταν πλούσιος γαιοκτήμονας της περιοχής. Κατά μία τρίτη εκδοχή (βλ. Η επανάσταση της Θετταλομαγνησίας, του Γ. Κορδάτου), η λέξη Βώλος ή Βόλος προέρχεται από την σλαβική θεότητα "Βόλος" ή "Βέλες" και είναι αντίστοιχη της ελληνικής αρχαίας θεότητας Δήμητρα, όπως και λεγόταν η πόλη παλιότερα "Δημητριάδα". Τέλος, κατά μία τέταρτη εκδοχή, η ονομασία Βόλος είναι παραφθορά της ιταλικής λέξης golfo, που σημαίνει κόλπος. Γεγονός πάντως είναι ότι το τοπωνύμιο Βόλος εμφανίστηκε γύρω στον 14ο αι. και χρησιμοποιήθηκε πρώτα για το χωριό που είναι χτισμένο στους πρόποδες του Πηλίου και που σήμερα αποκαλείται Άνω Βόλος.

Ιστορία
Η περιοχή του Βόλου, η αρχαία Μαγνησία, συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πρώτες περιοχές που κατοικήθηκαν στον ελλαδικό χώρο. Οι οικισμοί που ανακαλύφθηκαν στα κοντινά χωριά Σέσκλο και Διμήνι χρονολογούνται από την 7η χιλιετία π.Χ., ενώ η πολιτισμική παρουσία στον χώρο συνεχίζεται αδιάκοπη μέχρι σήμερα.

Στα αρχαία χρόνια
Η ευρύτερη περιοχή του Βόλου συγκεντρώνει μερικές από τις σημαντικότερες νεολιθικές θέσεις ολόκληρης της Βαλκανικής χερσονήσου. Οι αρχαιολογικές έρευνες στην περιοχή έχουν φέρει στο φως σαράντα περίπου νεολιθικούς οικισμούς (7η–8η χιλιετία π.Χ.), αρκετοί από τους οποίους εξακολούθησαν τις δραστηριότητές τους και κατά την διάρκεια της Εποχής του Ορείχαλκου (3000–1500 π.Χ.) Οι σημαντικότεροι νεολιθικοί οικισμοί ανακαλύφθηκαν από τον αρχαιολόγο Χρήστο Τσούντα στις αρχές του 20ου αι. στο Σέσκλο και το Διμήνι. Στους χώρους αυτούς, οι έρευνες ανέδειξαν χαρακτηριστικά γραπτά κεραμικά, κοκάλινα και λίθινα εργαλεία, καθώς και αντικείμενα από οψιδιανό που προερχόταν από την Μήλο.

Σημαντικές μυκηναϊκές θέσεις έχουν ανακαλυφθεί στον λόφο των Αγίων Θεοδώρων, στην σημερινή συνοικία του Βόλου Παλιά, και στα Πευκάκια. Στην μυκηναϊκή περίοδο χρονολογείται η ίδρυση της Ιωλκού, σημαντικού οικονομικού και πνευματικού κέντρου της περιοχής, που συνδέεται άμεσα με τον ξακουστό μύθο της Αργοναυτικής εκστρατείας. Παλαιότεροι ερευνητές εκτιμούσαν ότι η θέση της Ιωλκού ήταν στα Παλιά. Ωστόσο, νεότερα αρχαιολογικά ευρήματα τεκμηριώνουν την άποψη ότι η έδρα των βασιλιάδων της Ιωλκού δεν ήταν στα Παλιά, αλλά στο Διμήνι. Εκεί βρισκόταν το κέντρο των οικονομικών δραστηριοτήτων που βασίζονταν στην γεωργία και την κτηνοτροφία, ενώ οι εμπορικές δραστηριότητες γίνονταν από το λιμάνι στα Πευκάκια. Στην κλασική περίοδο (6ος αι. π.Χ.) ήκμασαν οι Παγασές, οι οποίες υπήρξαν επίνειο των Φερών.

Το 293/292 π.Χ. ο βασιλιάς της Μακεδονίας Δημήτριος ο Πολιορκητής ίδρυσε στην χερσόνησο που σήμερα αποκαλείται Πευκάκια την πόλη Δημητριάδα, συνενώνοντας τις Παγασές με διάφορες γειτονικές κώμες. Η Δημητριάδα αποτέλεσε ισχυρό στρατιωτικό σταθμό και ορμητήριο των Μακεδόνων. Παράλληλα εξελίχτηκε σε σημαντικό εμπορικό κέντρο κατά την περίοδο από το 217 έως το 168 π.Χ. Η πόλη ήταν χτισμένη σύμφωνα με το ιπποδάμειο σύστημα και περιβαλλόταν από ισχυρό τείχος. Στο ανατολικό τμήμα της πόλης βρίσκονταν το ανάκτορο, νότια η αγορά και δυτικά το θέατρο. Στην περιοχή έχουν βρεθεί πολλές επιτύμβιες στήλες που δίνουν ενδιαφέροντα στοιχεία για την οικονομία, την κοινωνία και την τέχνη της εποχής. Το 197 π.Χ. η Δημητριάδα έπεσε στα χέρια των Ρωμαίων.

Από τα πρωτοχριστιανικά έως τα μεταβυζαντινά χρόνια
Η Δημητριάδα εξακολούθησε να ακμάζει και κατά την διάρκεια της ρωμαϊκής κατάκτησης. Μαζί με τις Φθιώτιδες Θήβες, που βρίσκονταν στην σημερινή Νέα Αγχίαλο, ήταν τα σημαντικότερα κέντρα της παλαιοχριστιανικής και βυζαντινής Θεσσαλίας, αποτελώντας την διέξοδο της ενδοχώρας προς την θάλασσα. Μάλιστα, από τον 5ο αι. μ.Χ., η Δημητριάδα έγινε έδρα επισκόπου.

Στα τέλη του 6ου αι., εξαιτίας των σλαβικών επιδρομών, οι Φθιώτιδες Θήβες εγκαταλείφθηκαν, ενώ οι κάτοικοι της Δημητριάδας κατέφυγαν για προστασία στο λόφο των Αγίων Θεοδώρων στα Παλιά, όπου προϋπήρχε οικισμός οχυρωμένος από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό (551 μ.Χ.). Τους επόμενους αιώνες η πόλη έχασε την σημασία της, καθώς ήταν επισφαλής στις επιθέσεις Σαρακηνών πειρατών.

Το 1204, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους, η Δημητριάδα δόθηκε στους Μελισσηνούς, ονομαστή βυζαντινή οικογένεια. Τον 14ο αιώνα, συναντάται για πρώτη φορά το τοπωνύμιο Βόλος. Το 1423 το κάστρο των Παλαιών έπεσε στα χέρια των Οθωμανών. Τότε οι χριστιανοί κάτοικοι άρχισαν να εγκαταλείπουν τις παραλιακές περιοχές και να μεταναστεύουν στα υψώματα του Πηλίου. Προς το τέλος του 16ου αι., η έδρα του επισκόπου Δημητριάδος μεταφέρθηκε στον Άνω Βόλο.

Η Τουρκοκρατία
Την περίοδο της Τουρκοκρατίας, η οικονομική και πνευματική δραστηριότητα της περιοχής μεταφέρθηκε στο Πήλιο, το οποίο ευνοήθηκε από το καθεστώς προνομίων που του είχαν παραχωρήσει οι Οθωμανοί κατακτητές. Από τον 17ο αι. και μέχρι την Ελληνική Επανάσταση του 1821, το Πήλιο εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα πρωτοβιομηχανικά και πνευματικά κέντρα του ελλαδικού χώρου. Κατά την ίδια περίοδο, το κάστρο του Βόλου ήταν αποκλειστικός χώρος των Οθωμανών, όπου απαγορεύονταν ή αποφεύγονταν η εγκατάσταση χριστιανών.

Κατά το ξέσπασμα της ελληνικής επανάστασης του 1821, τα χωριά του Πηλίου πήραν το μέρος των επαναστατών, αλλά οι Τούρκοι κατόρθωσαν, με την βία, να καταστείλουν την εξέγερση μέσα σε έναν χρόνο (1822). Το κάστρο του Βόλου πολιορκήθηκε από σπετσιώτικα καράβια χωρίς επιτυχία.

Η σημερινή πόλη του Βόλου άρχισε να κτίζεται έξω από το παλιό κάστρο λίγο μετά το 1830. Η ευνοϊκή γεωγραφική της θέση, λόγω του λιμανιού, συνέβαλε στην εξέλιξή της σε οικονομικό κέντρο της Θεσσαλίας. Μετά τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877 και την διάσκεψη της Κωνσταντινούπολης (1881), η Θεσσαλία παραχωρήθηκε στο νεοελληνικό κράτος, και στις 2 Νοεμβρίου του 1881, ο Ελληνικός Στρατός Ξηράς εισήλθε στην πόλη του Βόλου.

Κατά τον «άτυχο» Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, ο Βόλος έπεσε ξανά στα χέρια των Τούρκων. Οι κάτοικοι της περιοχής αναγκάστηκαν να ζητήσουν καταφύγιο σε γειτονικά νησιά, αλλά μετά από λίγους μήνες οι Τούρκοι αποχώρησαν και έτσι Βολιώτες και Πηλιορείτες επέστρεψαν στα σπίτια τους.
Δύο χρόνια μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας, με βασιλικό διάταγμα της 31ης Μαρτίου 1883 (ΦΕΚ 126), ιδρύθηκε ο Δήμος Παγασών, ο προκάτοχος του σημερινού Δήμου Βόλου. Η ανάπτυξη της νέας πόλης ήταν ραγδαία. Η βιοτεχνική και γεωργική παράδοση του Πηλίου, το λιμάνι του καθώς και τα παροικιακά κεφάλαια που εισέρρευσαν στην περιοχή ήταν μερικοί από τους παράγοντες που ευνόησαν την οικονομική εξέλιξη της πόλης με κύριες κατευθύνσεις το εμπόριο και την βιομηχανία. Η ευνοϊκή θέση και η αλματώδης οικονομική εξέλιξη της πόλης προσέλκυσαν κατοίκους και επενδυτές από άλλες περιοχές. Η σύντομη κατάληψη του Βόλου κατά την διάρκεια του ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 δεν είχε μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στην ανάπτυξή του.

Το 1886, ολοκληρώθηκε η σιδηροδρομική σύνδεση του Βόλου με τη Λάρισα και την Καλαμπάκα. Το 1895 επίσης, άρχισε την λειτουργία της η σιδηροδρομική γραμμή Βόλου–Λεχωνίων, που επεκτάθηκε έως τις Μηλιές το 1904. Παράλληλα, το 1892, ξεκίνησαν τα έργα διαμόρφωσης του λιμανιού που συνεχίστηκαν και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, για να καλυφθούν οι ολοένα αυξανόμενες ανάγκες διακίνησης εμπορευμάτων. Το 1919, το λιμάνι του Βόλου ήταν το πρώτο σε εξαγωγές καπνών στην Ελλάδα, με ποσοστό εξαγωγών 30%.

Συγκεντρώνοντας όλες τις προϋποθέσεις — κεφάλαια, εργατική δύναμη, διευρυμένη εσωτερική αγορά, πρόσβαση στις πρώτες ύλες — ο Βόλος εξελίχθηκε προπολεμικά σε σημαντικό βιομηχανικό κέντρο. Οι κυριότεροι κλάδοι της βιομηχανίας ήταν τα τρόφιμα, το μέταλλο, ο καπνός, η υφαντουργία και η βυρσοδεψία.

 Ένα από τα λιγοστά μεγαλοπρεπή κτίρια της πόλης που δεν καταστάφηκε από τους σεισμούς του 1955 και τη λαίλαπα της αντιπαροχής. Χρησιμοποιήθηκε ως εμπορική αποθήκη και ως σταθμός των υπεραστικών λεωφορείων. Σήμερα στεγάζει την Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.
Παράλληλα με την οικονομική άνθηση, αναπτύχθηκε σημαντική πολιτιστική και κοινωνική δραστηριότητα. Το 1894 θεμελιώθηκε το Δημοτικό Θέατρο, ενώ το 1896 ιδρύθηκε ο Γυμναστικός Σύλλογος Βόλου. Το 1908, άρχισε να λειτουργεί το Ανώτερο Δημοτικό Παρθεναγωγείο, το οποίο διηύθυνε ο πρωτοπόρος παιδαγωγός Αλέξανδρος Δελμούζος και που έμελλε να κλείσει βιαίως μόνον τρία χρόνια αργότερα. Το 1908 επίσης ιδρύθηκε το Εργατικό Κέντρο Βόλου, το πρώτο στην Ελλάδα. Η οικονομική άνθιση της νέας πόλης του Βόλου προσέλκυσε και άτομα άλλων εθνικών ή θρησκευτικών ομάδων. Δεν είναι τυχαίο ότι στον Βόλο υπάρχει εβραϊκή συναγωγή και καθολική εκκλησία, οι οποίες φτιάχτηκαν στις αρχές του 20ού αι. Στον Βόλο γεννήθηκε και ο διάσημος Ιταλός ζωγράφος Τζόρτζιο ντε Κίρικο, γιος του μηχανικού Εβαρίστο ντε Κίρικο, που σχεδίασε την σιδηροδρομική γραμμή Βόλου–Μηλεών.

Η Μικρασιατική καταστροφή έφερε νέο αίμα στην αναπτυσσόμενη πόλη του Βόλου, που παρά την μεγάλη ανάγκη από εργατικά χέρια, έπεσε θύμα εκτεταμένου ρατσισμού. Οι πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία αρχικά εγκαταστάθηκαν στους άδειους χώρους της πόλης. Γύρω από την Πλατεία Ρήγα Φεραίου, έστησαν ολόκληρη παραγκούπολη, η οποία καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1930. Σιγά-σιγά, οι νέοι κάτοικοι του Βόλου μετακινήθηκαν προς τα ΒΔ προάστια της πόλης, στα «Προσφυγικά», που αργότερα αποτέλεσαν τον πυρήνα της Νέας Ιωνίας Βόλου.

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ανέκοψε προσωρινά την εξέλιξη της πόλης. Την περίοδο 1941–1944 ο Βόλος δοκιμάστηκε σκληρά από την Ιταλική και αργότερα τη γερμανική κατοχή. Η περίοδος αυτή είναι η μόνη κατά την οποία, ο πληθυσμός της πόλης παρουσίασε μείωση. Πολλά μέλη των αντιστασιακών οργανώσεων, αλλά και απλοί άμαχοι πολίτες βρήκαν τραγικό θάνατο στους δρόμους της πόλης (ιδιαίτερα από τους δωσίλογους της ΕΑΣΑΔ), στους χώρους εκτέλεσης (όπως η πλατεία Ελευθερίας) και στη διαβόητη «Κίτρινη Αποθήκη», που οι Γερμανοί και οι ντόπιοι συνεργάτες τους χρησιμοποιούσαν ως φυλακή. Η εβραϊκή κοινότητα του Βόλου, μία από τις αρχαιότερες της Ελλάδας είχε τις λιγότερες απώλειες από κάθε άλλη εβραϊκή κοινότητα στην Ελλάδα, χάρη στην έγκαιρη και δυναμική παρέμβαση και κινητοποίηση του ΕΑΜ–ΕΛΑΣ, αλλά και την επιτυχή συνεννόηση του Μητροπολίτη Δημητριάδος Ιωακείμ και του Αρχιραββίνου Βόλου Μωϋσή Πέσαχ για την εκκένωση του Βόλου από τους εβραϊκής καταγωγής πολίτες, έπειτα και από τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης (εκτοπισμός των εβραίων της πόλης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης). (Σήμερα, η εβραϊκή παροικία του Βόλου αριθμεί μόνον εκατό περίπου ψυχές, επειδή οι περισσότεροι Εβραίοι εγκατέλειψαν τον Βόλο μετά τον πόλεμο για να εγκατασταθούν στο Ισραήλ ή αλλού.)

Μεταπολεμικά ο Βόλος εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα πολεοδομικά συγκροτήματα της Ελλάδας, από οικονομική και δημογραφική άποψη. Τον Μάιο του 1947, με βασιλικό διάταγμα ιδρύθηκε ο Δήμος Νέας Ιωνίας Βόλου. Στις 26 Φεβρουαρίου του 1954, το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Παγασών, αποφάσισε την μετονομασία της δημοτικής Αρχής σε «Δήμος Βόλου». Την επόμενη χρονιά, δύο σεισμοί, στις 19 Απριλίου και στις 21 Απριλίου 1955, κατέστρεψαν σχεδόν το ένα τέταρτο των κτισμάτων και η πόλη άλλαξε φυσιογνωμία. Ορισμένα από τα νεοκλασικά κτίρια του προπολεμικού Βόλου χάθηκαν για πάντα και στην θέση τους εμφανίστηκαν τα μικρά μετασεισμικά σπίτια. Αυτές οι όμορφες μετασεισμικές μονοκατοικίες αντικατάστάθηκαν στην εποχή της αντιπαροχής (1970–2000) από πολυκατοικίες.

Σύγχρονη εποχή
Η πληθυσμιακή έκρηξη του πολεοδομικού συγκροτήματος του Βόλου (σημερινοί δήμοι Βόλου, Νέας Ιωνίας και Ιωλκού) από το 1881 έως το 2001. Αξιοσημείωτη είναι η σημαντική αύξηση του πληθυσμού μετά την Μικρασιατική καταστροφή.
Η βιομηχανική ανάπτυξη που γνώρισε ο Βόλος έως τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια δεν είχε ανάλογη συνέχεια κατά το δεύτερο μισό του 20ού αι. Μεγάλα εργοστάσια όπως η καπνοβιομηχανία Ματσάγγου, οι σιδηρουργίες Γκλαβάνη και Σταματελόπουλου, και η υφαντουργία Παπαγεωργίου έπαψαν να λειτουργούν. Η λειτουργία της Βιομηχανικής Ζώνης από το 1969 οδήγησε σε μία προσωρινή βιομηχανική άνθιση με την εγκατάσταση νέων βιομηχανιών. Όμως στα μέσα της δεκαετίας του 1980, η αποβιομηχάνιση του Βόλου άρχισε να γίνεται πλέον γεγονός.

Σήμερα, στην περιοχή εξακολουθούν να λειτουργούν ορισμένες μεγάλες βιομηχανικές μονάδες, όπως το εργοστάσιο «Όλυμπος» της ΑΓΕΤ «Ηρακλής», η «Χαλυβουργία Ελλάδος» (πρώην Χαλυβουργία Θεσσαλίας), το εργοστάσιο ρητίνης PET της VPI, το εργοστάσιο χαλυβδόφυλλων της Κόντι, η COCA COLA Τρία Έψιλον (3Ε), το εμφιαλωτήριο της ΕΨΑ, η ΕΥΡΗΚΑ με τα απορρυπαντικά, το εργοστάσιο βαριάς συντήρησης-ανακατασκευής του Ο.Σ.Ε., τα μπισκότα ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ κ.ά. Ωστόσο, η οικονομία του Βόλου στηρίζεται πλέον κατά κύριο λόγο στο εμπόριο, τις υπηρεσίες και τον τουρισμό, και κατά δεύτερο λόγο στην βιοτεχνία και την βιομηχανία.

Το 1984 ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας με έδρα τον Βόλο και σχολές ή τμήματα σε όλες τις θεσσαλικές πόλεις. Το Πανεπιστήμιο, το οποίο δέχτηκε τους πρώτους φοιτητές το 1989, έδωσε μία νέα πνοή στην πνευματική ζωή του Βόλου. Εστίες καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων είναι το Δημοτικό Θέατρο, το Ωδείο, καθώς και η Συμφωνική Ορχήστρα της πόλης.

Το 2004, ο Βόλος έγινε «ολυμπιακή πόλη», αφού φιλοξένησε ορισμένους αγώνες ποδοσφαίρου στα πλαίσια των Ολυμπιακών Αγώνων. Οι αγώνες έγιναν στο νέο υπερσύγχρονο Πανθεσσαλικό Στάδιο, το οποίο κατασκευάστηκε για τις ανάγκες των Ολυμπιακών Αγώνων.

Αξιοποιώντας την παράδοση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, ο Βόλος διοργάνωσε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Γυμναστικής και τμήμα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μπιλιάρδου το 2006.

Δήμοι Πολεοδομικού Συγκροτήματος Βόλου
Η πόλη μέχρι το 1946 αποτελούσε μετά των πέριξ αυτής συνοικισμών ενιαίο δήμο, τον Δήμο Παγασών. Το 1946, μετά τον διαχωρισμό της Νέας Ιωνίας, αναγνωρίστηκε ως ιδιαίτερος δήμος ο Δήμος Βόλου (ακόμη μέχρι και το 1950 αναφέρεται ως Δήμος Παγασών), με πληθυσμό 13.950 κατοίκους. Η ονομασία Βόλος μπορεί να αναφέρεται στο Δήμο Βόλου είτε στο ευρύτερο πολεοδομικό συγκρότημα που περιλαμβάνει τους Δήμους Βόλου, Νέας Ιωνίας, Αισωνίας και Ιωλκού. Σύμφωνα με το σχέδιο διοικητικής αναδιάρθρωσης "Καλλικράτης", το Πολεοδομικό Συγκρότημα και ορισμένοι γειτονικοί δήμοι και κοινότητες συνενώθηκαν στο νέο διευρυμένο Δήμο Βόλου.

Πληθυσμιακά και Γεωγραφικά στοιχεία
Ο Δήμος Βόλου, έχοντας μόνιμο πληθυσμό 144.420 κατοίκους[2], ανήκει στους επτά μεγαλύτερους δήμους του ελληνικού χώρου (έβδομος στη σειρά), μετά από το Δήμο Αθηναίων (655.780 κ.), το Δήμο Θεσσαλονίκης (322.240 κ.), το Δήμο Πατρέων (214.580 κ.), το Δήμο Ηρακλείου (173.450 κ.), το Δήμο Πειραιώς (163.910 κ.) και το Δήμο Λαρισαίων (163.380 κ.). Αποτελεί την πρωτεύουσα του Νομού Μαγνησίας και τοποθετείται γεωγραφικά στην περιοχή της κεντρικής Ελλάδας, και ειδικότερα στο πεδινό τμήμα του νομού. Χαρακτηρίζεται από έντονες αστικές λειτουργίες, μια σημαντική παρουσία της βιομηχανίας και του τουρισμού αλλά και από ένα αξιοσημείωτο αριθμό νέων ανθρώπων, κυρίως λόγω της ύπαρξης της πλειονότητας των τμημάτων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Τα παραπάνω χαρακτηριστικά γνωρίσματα διαμορφώνουν την ταυτότητα της πόλης, το κάθε ένα με το δικό του ξεχωριστό τρόπο, ενώ με τον κατάλληλο σχεδιασμό και πολιτικές, μπορούν να συμβάλλουν στην αειφόρο ανάπτυξη και ευημερία της πόλης. Σε τοπικό επίπεδο, το Π.Σ. Βόλου βρίσκεται στο μυχό του Παγασητικού κόλπου, σε μικρή απόσταση από τον κύριο οδικό άξονα της χώρας (ΠΑΘΕ) με τον οποίο συνδέεται σε δύο σημεία, στις Μικροθήβες και στο Βελεστίνο και σε απόσταση 330 χλμ. από την πρωτεύουσα Αθήνα και 214 χλμ. από τη συμπρωτεύουσα Θεσσαλονίκη. Η περιοχή που καταλαμβάνει ο οικιστικός ιστός περιβάλλεται βορειοανατολικά από τον ορεινό όγκο του Πηλίου, νότια από το υγρό στοιχείο της θάλασσας και δυτικά από τις πεδινές εκτάσεις της Θεσσαλίας. Είναι κτισμένη με μέτωπο κυρίως στον Παγασητικό κόλπο και εκτείνεται ως τις παρυφές του Πηλίου. Η σχέση της πόλης με το βουνό και τη θάλασσα έχει επιδράσει διαχρονικά δραστικά στην οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ζωή των κατοίκων και έχει διαμορφώσει καθοριστικά την εξέλιξη του επιπέδου οικονομικής ανάπτυξης του Βόλου. Όσον αφορά στην ηλικιακή κατανομή του πληθυσμού του Π.Σ. Βόλου και των Δήμων στους οποίους συνίσταται, διαπιστώνεται ότι το ποσοστό του πληθυσμού που βρίσκεται μεταξύ 0 και 24 είναι το 31% του πληθυσμού της πόλης, μεταξύ 25 και 54 το 43% και μεταξύ 55 και πάνω από 85 το 26%. Δηλαδή, τα νέα άτομα που βρίσκονται περίπου στις δύο πρώτες δεκαετίες της ζωής τους υπολείπονται των ατόμων που αποτελούν το παραγωγικότερο δυναμικό της περιοχής (25 έως 54) κατά 12%. Διαφαίνεται, κατά συνέπεια, ένας κίνδυνος γήρανσης του πληθυσμού και υστέρησης στο ανθρώπινο δυναμικό.

Μεγάλα ονόματα του Ελληνικού ποδοσφαίρου στο Βόλο 

Φιλανθρωπικός αγώνας με την Εθνική Ενόπλων Δυνάμεων την ερχόμενη Δευτέρα

«Έφυγε» ο ντράμερ Γιώργος Ροϊλός


Έφυγε από τη ζωή ο γνωστός ντράμερ Γιώργος Ροϊλός, ύστερα από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο.

Ξεκίνησε τη μουσική του πορεία το 1967, ως αυτοδίδακτος ντράμερ και έκτοτε κατέκτησε την ελληνική μουσική σκηνή μέσα από ένα πλήθος αξιόλογων συνεργασιών με ολόκληρο το ελληνικό μουσικό στερέωμα. Έχει παίξει σε κάθε γωνιά του κόσμου για την ομογένεια, συνοδεύοντας μεγάλους καλλιτέχνες και έχει λάβει μέρος σε πολλά φεστιβάλ, παίζοντας ελληνική μουσική και Jazz.
Το πάθος του για τη μουσική και το φυσικό του ταλέντο, σε συνδυασμό με τις μετέπειτα μουσικές του σπουδές, δίπλα στον Αλέξανδρο Αινιάν και στο Απολλώνιο Ωδείο με καθηγητή τον Αλέκο Λασκαρίδη, του εξασφάλισαν μια λαμπρή καλλιτεχνική πορεία.
Τις πρώτες του εμφανίσεις με διάφορα συγκροτήματα στα Αθηναϊκά clubs, διαδέχθηκε η συνεργασία του με το Γιώργο Μυρογιάννη στο Jazz club της Κηφισιάς και αργότερα ακολούθησαν εμφανίσεις στα μεγαλύτερα νυχτερινά κέντρα της εποχής («Χάραμα», «Όμορφη νύχτα», «Διογένης», «Ρεξ», «Αστέρια», «Φαντασία», «Δειλινά»), οπού συνεργάστηκε με εξαιρετικούς καλλιτέχνες όπως: Βασίλη Τσιτσάνη, Τζένη Βάνου, Δούκισσα, Ρίτα Σακελαρίου, Μητροπάνο, Πάριο, Καρρά, Σαββόπουλο, Νταλάρα, Βανδή, Άντζελα, Μοσχολιού, Γλυκερία κ.ά.
Καταξιώθηκε ως ένας session μουσικός, με ανεξάντλητη ενέργεια για τη δουλειά του, μπαίνοντας πολλές φορές στο studio για ολόκληρα 24ωρα χωρίς να κουράζεται. Η επαγγελματική του ενασχόληση, από το 1985, με όλα τα είδη κρουστών, είχε ως αποτέλεσμα τη συμμετοχή του σε πάνω από 12.000 τραγούδια της εγχώριας δισκογραφίας. Έχει συνοδεύσει μεγάλους Έλληνες τραγουδιστές όπως Γλυκερία, Μητροπάνο, Κανελλίδου, Νταλάρα, Πάριο, Καζαντζίδη, Μαρινέλα, Τερζή, Ρουβά, Βανδή, Καρρά, Σαββόπουλο, Βοσκόπουλο, Διονυσίου, και πλήθος άλλων.
Ως μουσικός κρουστών έχει συνεργαστεί με πολλούς καταξιωμένους, σε διεθνές επίπεδο, συνθέτες όπως Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Νικολόπουλο, Μαρκόπουλο, Πλέσσα, Ζαμπέτα, Παπαθανασίου, Σπανό, Μικρούτσικο, Θεοφάνους, Νίκο Τερζή, Γιάννη Καραλή, Στέλιο Φωτιάδη, Μουσαφίρη, Χρυσοβέργη, Φοίβο, Χατζηνάσιο, Παπαδημητρίου, Βαρδή, Bregovic.

Μαρτυρίες για εξορκισμούς στην Παναγία Τρύπα που συγκλονίζουν και σοκάρουν

Με μεγάλη, όπως αναμένεται, συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά της Μητρόπολης θα αποχαιρετήσουν αύριο Κυριακή οι πιστοί τον ιερέα Γεώργιο Δεληκώστα, ενώ στην εκκλησία της Παναγίας Τρύπας στη Γορίτσαέχουν συγκεντρωθεί περίπου 4000 υπογραφές μέσω των οποίων πολίτες στηρίζουν την παραμονή του στην εκκλησία.

Για τη δραστηριότητα του πατέρα Γεώργιου έρχονται κάθε μέρα στο φως νέες αποκαλύψεις που αφορούν τους εξορκισμούς, οι οποίοι κάθε Σάββατο πραγματοποιούνταν στην Παναγία Τρύπα.

Η Μητρόπολη σιωπά και δεν αρνείται ανεπίσημα ότι οι εξορκισμοί ήταν μια από τις αιτίες της αποπομπής του ιερέα, ωστόσο η Ιερά Σύνοδος της Ελλάδος αποδέχεται τη μέθοδο. Στον πατέρα Γεώργιο πήγαιναν και άνθρωποι «συστημένοι» από γέροντα του Αγίου Όρους και οι μαρτυρίες είναι συγκλονιστικές.

Μια από αυτές παραθέτουμε όπως καταγράφηκε από φιλικό πρόσωπο ενός καθηγητή που έσπευσε να συναντήσει τον πατέρα Γεώργιο για να βρεθεί μπροστά στον εξορκισμό μιας νεαρής γυναίκας.

«Ο καθηγητής ένα κυριακάτικο πρωινό, πήγε στην Παναγία Τρύπα και εκεί βρήκε αυτόν που του είχε πει ο Γέροντας (Από το Άγιο Όρος) . Από την πρώτη στιγμή που τον άκουσε να ψέλνει θυμήθηκε τα λόγια του Αγιορείτη Γέροντα
Ο καθηγητής συνάντησε τον τέλειο πνευματικό για να αναπαύει την ψυχή του. Λίγους μήνες αργότερα ο καθηγητής επισκέφτηκε ένα Σαββατόβραδο την εκκλησία. Ο Παπα Γιώργης είναι μυστήριος και ξεχωριστός άλλωστε και δεν περιορίζεται ποτέ στα τετριμμένα. Αυτό είναι άλλωστε που ελκύει χιλιάδες άτομα σε αυτόν και στην εκκλησία παράλληλα. Άνθρωποι που υπό άλλες συνθήκες δεν θα πατούσαν ποτέ το πόδι τους μέσα σε αυτήν. Είχε λοιπόν καθιερώσει την Σαββατιάτικη λειτουργία που εμπεριέχει εξορκισμούς. Κάτι το μοναδικό στα χρονικά της πόλης και όχι μόνο. Μια λειτουργία που βοήθησε πάρα μα πάρα πολύ κόσμο. Εκείνο το βράδυ ο παπάς άργησε να βγει για τον καφέ του. Ο καθηγητής ρώτησε την κ. Φιλίτσα γιατί αργεί και αυτή του απάντησε ότι κάτι τρέχει με μια κοπέλα, η  οποία και είχε έρθει για πρώτη φορά με τον αδερφό της, ειδικά για τη συγκεκριμένη λειτουργία, αλλά με το που μπήκε στην εκκλησία και άκουσε τον παπά να ψέλνει εξορκισμούς έκανε εμετό.

Ο  καθηγητής αντιλήφθηκε άμεσα τι είχε συμβεί και κατευθύνθηκε προς το εσωτερικό της εκκλησίας. Μέσα στο εξομολογητήριο, είδε τη νεαρή κοπέλα να σφαδάζει στο πάτωμα και να βρίζει τον παπα Γιώργη, που είχε ιδρώσει, στην προσπάθειά του να βγάλει από μέσα της τον δαίμονα που είχε κυριαρχήσει μέσα στο κορμί της. Ο  αδερφός της προσπαθούσε να την κρατήσει σταθερή και ο παπάς είχε τον σταυρό του πάνω στο κεφάλι της και διάβαζε εξορκισμούς. Ξάφνου μια βαριά ανδρική φωνή ακούστηκε. «Παπά άστην αυτήν….είναι δικιά μου….» . Η  φωνη βγήκε μέσα απο το ταλαιπωρημένο κορμί της δαιμονισμένης κοπέλας. Ο παπάς όμως δεν την άφησε. Πάλεψε όσο μπορούσε μαζί με τον αδερφό της. Ο καθηγητής δεν άντεξε το αποτρόπαιο θέαμα και βγήκε έξω συγκλονισμένος, αλλά συνάμα έχοντας ευγνωμοσύνη στην πολυαγαπημένη Παναγιά, για τον πνευματικό στον οποίο τον είχε οδηγήσει».

Η Ιερά Σύνοδος για τους εξορκισμούς



Εγκύκλιο σχετική με τους εξορκισμούς απέστειλε η Ιερά Σύνοδος τις 15/9/2006 προς του Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος, στην οποία αναλύει τις θέσεις και τη διδασκαλία της Εκκλησίας επί αυτού του ζητήματος και περιγράφει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες οι σχετικές ευχές πρέπει να αναγιγνώσκονται.

Σύμφωνα με την εγκύκλιο, οι προϋποθέσεις είναι οι παρακάτω:

«Α) Η ύπαρξη διαπιστωμένης ανάγκης. Όπως διά να λειτουργήσουμε πρέπει να έχουμε πιστούς, διά να βαπτίσουμε πρέπει να έχουμε άνθρωπο προς Βάπτισμα, διά να στεφανώσουμε πρέπει να έχουμε μελλονύμφους, διά να εξομολογήσουμε πρέπει να έχουμε μετανοούντα, διά να τελέσουμε κηδεία και μνημόσυνο πρέπει να έχουμε κεκοιμημένο, ούτως διά να αναγνώσουμε τις ευχές των εξορκισμών πρέπει να έχουμε δαιμονισμένο ή υπό ισχυρή δαιμονική επήρεια τελούντα…

Β) Η σύμφωνος γνώμη του Επισκόπου. Ουδείς Πρεσβύτερος είναι ακέφαλος και, επομένως, ανεξάρτητος. Έκαστος Πρεσβύτερος έχει ως κεφαλήν αυτού την Εκκλησιαστική Αρχή του τόπου, δηλ. τον Επίσκοπον αυτού και ενεργεί τα της ιερωσύνης αυτού, με την άδεια και σύμφωνη γνώμη του Επισκόπου του. Η αντίληψη ότι ο Πρεσβύτερος, από τη στιγμή που χειροτονήθηκε, δύναται να ιερατεύει ανεξέλεγκτος κατά το δοκούν, καταδικάζεται υπό των Ιερών Κανόνων, ως διαιρούσα την Εκκλησίαν και βλάπτουσα ή ανατρέπουσα την ευταξίαν Της…»

NTOKYMANTEΡ ΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ ΑΝΑ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ

Αφιέρωμα στον ήρωα από το Πουρί

Η νέα εμπλουτισμένη έκδοση του λευκώματος με τίτλο «Ταγματάρχης Δημήτριος Γ. Κασλάς .

Τρισδιάστατο παιχνίδι για επιχειρηματίες από το Π.Θ.

Ο παίκτης παίζοντας δοκιμάζεται ως νέος επιχειρηματίας προκειμένου να είναι έτοιμος να βγει στην πραγματική αγορά

Το συγκλονιστικό ρεπορτάζ του Al Jazeera για τις φυλακές ανηλίκων του Βόλου


Ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ για τους πρόσφυγες στις φυλακές ανηλίκων του Βόλου έκανε η δημοσιογράφος του Al Jazeera, Μαριάνα Οικονόμου, καταγράφοντας τις ζωές των νεαρών που καταδικάστηκαν σε πολλά χρόνια φυλάκιση, γιατί αναγκάστηκαν να μεταφέρουν πρόσφυγες στην Ελλάδα, γιατί απειλήθηκαν ή παραπλανήθηκαν από λαθρεμπόρους.

Στο ρεπορτάζ με τίτλο «The Longest Run», η δημοσιογράφος διερωτάται πώς είναι δυνατόν έφηβα αγόρια που άφησαν τις οικογένειές τους και τα σπίτια τους προκειμένου να ξεφύγουν από τη βία και τις συγκρούσεις, να καταλήγουν στις ελληνικές φυλακές, με κάποιους να λαμβάνουν ποινές φυλάκισης 25 ετών.

Σύντομα, όπως γράφει η ίδια, ανακάλυψε πως οι φυλακές ανηλίκων στην Ελλάδα είναι γεμάτες από νέους πρόσφυγες που κατηγορήθηκαν για παράνομη διακίνηση ανθρώπων κατά μήκος των συνόρων.

Καθώς, συνεχίζει το ρεπορτάζ, η προσφυγική κρίση έφτασε στο αποκορύφωμά της το καλοκαίρι του 2015, και χιλιάδες απελπισμένοι άνθρωποι κατέληξαν στις ελληνικές ακτές , ενώ πολλοί ανήλικοι συνελήφθησαν από τους συνοριοφύλακες.

Στην προσπάθειά της να αποτρέψει το λαθρεμπόριο, η Ελλάδα επέβαλε αυστηρούς νόμους και ποινές, ανεξαρτήτως ηλικίας.

Σύντομα, οι φυλακές ανηλίκων γέμισαν με νέους πρόσφυγες, που προσπαθούν απεγνωσμένα να πείσουν τις αρχές πως αναγκάστηκαν, απειλήθηκαν ή παραπλανήθηκαν από λαθρεμπόρους για να μεταφέρουν ανθρώπους κατά μήκος των συνόρων.

Οι δικαστές γενικά ανρήθηκαν να τους πιστέψουν. Πολλοί νέοι έλαβαν ποινές ισόβιας κάθειρξης καθώς, σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία, ένας λαθρέμπορος καταδικάζεται σε 10 χρόνια φυλάκιση για κάθε άτομο που μεταφέρει. Πολλοί λαθρέμποροι, γνωρίζοντας τους αυστηρούς νόμους, αποφεύγουν να κάνουν οι ίδιοι τις διακινήσεις, αναγκάζοντας έφηβα αγόρια να κάνουν τη δουλειά τους.

Η δημοσιογράφος, αναφέρει πως μετά από έξι μήνες αντιπαραθέσεων με τις Αρχές, κατάφερε τελικά να λάβει άδεια για να τραβήξει φωτογραφίες εντός των φυλακών ανηλίκων στο Βόλο, μια φυλακή αποκλειστικά για μη Έλληνες κρατούμενους.

Η δημοσιογράφος εστίασε στον Γιασμίν, έναν 17χρονο από το βόρειο Ιράκ, και τον Αλσαλέχ, έναν 18χρονο Κούρδο από τη Συρία.

Ο Γιασμίν απειλήθηκε από έναν λαθρέμπορο που του είπε πως αν δεν οδηγήσει αυτός το σκάφος με τους πρόσφυγες κατά μήκος του Έβρου, τότε θα έπνιγε τον ξάδερφό του και τον μικρό ανιψιό του.

Ένα από τα πράγματα που έκαναν εντύπωση στη δημοσιογράφο, ήταν οι τηλεφωνικές συνομιλίες των αγοριών με τις οικογένειές τους: γονείς που ζουν σε εμπόλεμες ζώνες υπό τη συνεχή απειλή των βομβαρδισμών και των επιδρομών από το Ισλαμικό Κράτος, μιλούν με τους έφηβους γιους τους που εστάλησαν στην Ευρώπη προς αναζήτηση ενός ασφαλέστερου τρόπου ζωής αλλά κατέληξαν στη φυλακή.

Οι γιοι ακούν τους γονείς τους, την ώρα που οι τελευταίοι τους λένε πως ακόμη ένας φίλος τους αποκεφαλίστηκε από το Ισλαμικό Κράτος, τους λένε για την απελπιστική έλλειψη τροφίμων και φαρμάκων ή πόσο σοβαρά άρρωστη είναι η μητέρα του Αλσαλέχ.

Οι έφηβοι προσπαθούν να τους παρηγορήσουν, λέγοντας ψέματα σχετικά με τον χρόνο της παραμονής τους στις φυλακές, και διαβεβαιώνοντάς τους πως σύντομα θα βρουν δουλειά και θα τους φροντίζουν.

Η αλήθεια όμως έιναι άλλη: τα αγόρια είναι ευάλωτα, φοβισμένα και μπερδεμένα. Κρατούνται σε μια ξένη χώρα όπου δεν μιλούν τη γλώσσα και χωρίς νομικής εκπροσώπηση, ξέρουν πως μπορεί να χρειαστεί να λένε ψέματα στη μητέρα τους για πολλά χρόνια ακόμη. Δεν έχουν κανένα σύμβουλο, καμία υποστήριξη, καθόλου χρήματα και κανέναν να τους επισκεφθεί στις φυλακές. Είναι μόνοι τους.

Μετά από έξι μήνες στη φυλακή, συνεχίζει το άρθρο, το δικαστήριο αποφάσισε να αφήσει ελεύθερο με περιοριστικά μέτρα τον Γιασμίν. Απαγορεύεται να φύγει από την Ελλάδα και τώρα επιβιώνει στην Αθήνα χωρίς χρήματα, καταφύγιο ή οποιαδήποτε στήριξη από το κράτος. Μεταξύ των επιλογών του είναι να φύγει παράνομα από την Ελλάδα υπό την απειλή της σύλληψης, ή να μείνει και να προσπαθήσει να βρει μια παράνομη δουλειά σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης, να ενταχθεί σε κάποια εγκληματική συμμορία ή να γίνει θύμα εμπορίας ανθρώπων. Ουσιαστικά είναι και πάλι φυλακισμένος.

Από το 2016, οι αρχές έλαβαν γνώση της πολυπλοκότητας γύρω από το λαθρεμπόριο στην Ελλάδα και πως αθώοι ανήλικοι συχνά κακοποιούνται. Ως αποτέλεσμα, η συνοριακή αστυνομία, καθώς και το δικαστικό σώμα έγιναν πιο προσεκτικοί, ευαίσθητοι και επιεικείς σε περιπτώσεις που αφορούν νέους πρόσφυγες. Δεν συλλαμβάνονται πλέον τόσο συχνά ανήλικοι στα σύνορα.

Η ιστορία του Γιασμίν και του Αλσαλέχ άνοιξε ένα παράθυρο στο τι σημαίνει να είσαι ασυνόδευτος ανήλικος στο έλεος ενός ξένου δικαστικού συστήματος και εγείρει σημαντικά ερωτήματα σχετικά με την αποτελεσματικότητα του ελληνικού ποινικού συστήματος για την προστασία των ανηλίκων.

Η ταινία της δημοσιογράφου, The Longest Run, γυρίστηκε στο περιορισμένο περιβάλλον μιας φυλακής ανηλίκων, με φόντο τις επιθέσεις του Ισλαμικού Κράτους στη Μέση Ανατολή, αφορά τα εξωτερικά αλλά και εσωτερικά σύνορα που δημιουργούν περαιτέρω εχθρότητα και πόνο. Είναι επίσης μια ωδή στην ελευθερία και την καθολικότητα των οικογενειακών δεσμών και της αγάπης.

Πηγή: Έθνος

Ελπίδες από τους Νέους του Ολυμπιακού 0-0 με Αγρ. Αστέρα (45 photos)


 Για την 12η αγωνιστική του πρωταθλήματος Νέων της Football League ο Ολυμπιακός Βόλου παραχώρησε ισοπαλία 0-0 στον Αγρ. Αστέρα, με την αναμέτρηση των δ...

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ 
Περίοδος π.Χ.
Μέχρι τον Αβραάμ 2.000 χρόνια
από Αβραάμ μέχρι το Νώε 1.307 χρόνια
από Νώε μέχρι τον Αδάμ 2.262 χρόνια
Αδάμ καί Εύα 5.569 χρόνια
α) Ο υπολογισμός του χρόνου στην Π. Διαθήκη:
Οι άνθρωποι στην αρχαία εποχή δεν έδιναν μεγάλη σημασία στο χρόνο, όπως εμείς οι σημερινοί. Για τη μέτρηση του χρόνου καί τον υπολογισμό των ωρών, των ημερών, των ετών κ.λπ., ούτε επίσημα ημερολόγια υπήρχαν ή ημεροδείχτες ούτε ρολόγια. Το μοναδικό ρολόι πού υπήρχε ήταν ο ήλιος, με την κίνηση του οποίου (ανατολή, μεσουράνημα, δύση) οι άνθρωποι ρύθμιζαν τις εργασίες τους καί γενικά τη ζωή τους.
Για τους συγγραφείς της Π. Διαθήκης ειδικότερα υπάρχει καί ένας άλλος λόγος, για τον οποίο δεν επιμένουν σε ακριβείς χρονολογικές καταγραφές. Καί ο λόγος αυτός είναι ότι ο σκοπός τους ήταν καθαρά θρησκευτικός καί όχι ιστορικός. Οι συγγραφείς δηλαδή της Π. Διαθήκης ενδιαφέρονταν να καταγράψουν κυρίως τα έργα καί τη δράση του Θεού στον κόσμο καί την ιστορία (στο χώρο καί το χρόνο) για την σωτηρία του ανθρώπου. Μέσα στα πλαίσια αυτά, τα επί μέρους στοιχεία, όπως λ.χ. ο γεωγραφικός τόπος, η ακριβής χρονολογία (έτος, μήνας, ημέρα, ώρα κ.λπ.) δεν είχαν παρά δευτερεύουσα σημασία.
Αντίθετα όμως στις γενεαλογίες οι συγγραφείς της Π. Διαθήκης δίνουν ιδιαίτερη σημασία. Σημειώνουν δηλαδή τους γενεαλογικούς καταλόγους (γενεαλογικό δένδρο) ορισμένων διακεκριμένων προσώπων της αρχαιότητας. Από τους καταλόγους αυτούς, οι πιο σημαντικοί, πού έχουν σχέση καί με το θέμα μας, είναι οι γενεαλογίες του Αδάμ (Γεν. ε'), του Νώε (Γεν. ια' 10-32) καί του Αβραάμ (Γεν. κα' εξ.). Εάν, μαζί με τις γενεαλογίες έδιναν καί τις αντίστοιχες χρονολογίες, όπως τις κατανοούμε εμείς σήμερα, θα μπορούσαμε να υπολογίσομε ακριβώς το χρόνο πού δημιουργήθηκε ο πρώτος άνθρωπος, ο Αδάμ.
Ωστόσο, καί οι γενεαλογικοί αυτοί κατάλογοι είναι αποσπασματικοί καί ελλιπείς. Ακόμη καί στο ίδιο το κείμενο της Γενέσεως πού υπάρχει σε τρεις τύπους, το Εβραϊκό, το Σαμαριτικό και της μεταφράσεως των Ο' παρατηρούνται σημαντικές διαφορές, ως προς τις χρονολογίες.
Έτσι, από τον Αδάμ μέχρι το Νώε στο Εβραϊκό κείμενο μεσολαβούν 1656 χρόνια, στο Σαμαριτικό 1307 χρόνια καί στη μετάφραση των Ο' 2242-2262 χρόνια. Καί από το Νώε μέχρι τον Αβραάμ μεσολαβούν, κατά το Εβραϊκό κείμενο 1946 χρόνια, κατά το Σαμαριτικό 2247 καί κατά τους Ο' 3312 χρόνια! Ανάμεσα δηλαδή στα δύο επίσημα κείμενα πού χρησιμοποιεί η χριστιανική Εκκλησία (Δυτική καί Ανατολική) υπάρχει διαφορά 1000-1200 ετών.
Όλα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι δεν γνωρίζομε τον τρόπο, με τον οποίο οι αρχαίοι υπελόγιζαν το χρόνο ή ότι οι αριθμοί πού αναφέρουν είναι εντελώς συμβολικοί. Πάντως, η ηλικία του ανθρωπίνου γένους πρέπει οπωσδήποτε να είναι μεγαλύτερη από 5000 χρόνια π.Χ. Αυτό φανερώνουν τόσο η στατιστική του πληθυσμού της γης όσο καί τα παλαιοντολογικά ευρήματα.
β) Η ηλικία του ανθρωπίνου γένους:
Η στατιστική του παγκοσμίου πληθυσμού υπολογίζει ότι το 5.000 π.Χ. οι κάτοικοι της γης ήταν 3-5.000.000. Ο αριθμός αυτός μεταθέτει πολύ προς τα πίσω τόσο τον Κατακλυσμό όσο καί τη δημιουργία των πρώτων ανθρώπων. Οι παλαιοντολόγοι πού δέχονται τη θεωρία της εξέλιξης των ειδών ισχυρίζονται ότι ο πρώτος άνθρωπος εμφανίσθηκε στη γη πριν από 100.000-3.500.000 χρόνια (μακροχρονολόγηση). Τον ισχυρισμό τους αυτό οι παλαιοντολόγοι επιστήμονες τον στηρίζουν αφ' ενός στην ηλικία των παλαιοντολογικών ευρημάτων καί αφ' ετέρου στη θεωρία της εξέλιξης, βασική προϋπόθεση της οποίας είναι το μεγάλο χρονικό διάστημα. Γιατί, όπως λένε, για να γίνει η εξελικτική διαμόρφωση του ανθρώπου χρειάσθηκε πολύ χρόνο καί πιο συγκεκριμένα εκατοντάδες χιλιάδες καί εκατομμύρια ακόμη χρόνια!
Υπάρχουν όμως καί άλλοι επιστήμονες, κυρίως αρχαιολόγοι καί φυσικοί, οι οποίοι, επί τη βάσει δικών τους υπολογισμών, υποστηρίζουν μικρότερες χρονολογίες (βραχυχρονολόγηση) καί τοποθετούν την εμφάνιση του ανθρώπου από 10.000-100.000 χρόνια πρίν.
Η σοβαρή αυτή διάσταση απόψεων ανάμεσα στους ειδικούς επιστήμονες πρέπει να κάνει τους πιστούς πολύ επιφυλακτικούς ως προς την επιστημονική χρονολόγηση της ηλικίας του ανθρωπίνου γένους. Οι εξελικτικοί μάλιστα επιστήμονες διαφωνούν καί μεταξύ τους, τόσο ως προς το χρόνο, όσο καί ως προς το χώρο, όπου εμφανίσθηκε ο πρώτος άνθρωπος. Το γεγονός αυτό επιτρέπει στους πιστούς ν' αμφισβητούν δικαιολογημένα την μακροχρονολόγηση, αφού οι ίδιοι οι παλαιοντολόγοι δεν έχουν ακόμη καταλήξει σε οριστικά επιστημονικά συμπεράσματα.
Η βραχυχρονολόγηση όμως (10.000-100.000 χρόνια) θέτει πραγματικά ένα ερώτημα στους πιστούς, γιατί έχουν ανακαλυφθεί ανθρώπινα λείψανα πού η ηλικία τους υπολογίζεται με κάποια βεβαιότητα από 10.000-100.000 χρόνια. Μπορεί όμως ο χριστιανός ν' αποδεχθεί την άποψη αυτή, όταν η Γένεση μιλάει για 5.000 χρόνια μόνο;
Στό ερώτημα αυτό θα προσπαθήσαμε να δώσομε απάντηση στη συνέχεια.
γ) Συσχέτιση των βιβλικών στοιχείων καί της βραχυχρονολόγησης:
Ένα χαρακτηριστικό στοιχείο του γενεαλογικού καταλόγου του Αδάμ, όπως τον δίνει η Γένεση είναι η μακροβιότητα των αρχαίων αυτών ανθρώπων. Σύμφωνα λοιπόν με το κείμενο των Ο':
1. Ο Αδάμ έζησε 930 χρόνια
2. Ο Σήθ 912 »
3. Ο Ενώς » 905 »
4. Ο Καϊνάν » 910 »
5. Ο Μαλελεήλ » 895 »
6. Ο Ιάρεδ » 962 »
7. Ο Ενώχ » 365 »
8. Ο Μαθουσάλας » 969 »
9. Ο Λάμεχ » 753 »
10. Ο Νώε » 950
όπως φαίνεται από τον πίνακα αυτόν, η ηλικία των πρώτων ανθρώπων φθάνει τα 1000 περίπου χρόνια!
Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι η μακροβιότητα αυτή σε εξωβιβλικές πηγές (Βέροσος, πρίσμα Weld, πλάκες Νιππούρ) επαυξάνεται σε εκπληκτικούς αριθμούς, από 10.000 μέχρι 60.000 χρόνια! Συνολικώς δε η ηλικία δέκα μόνον ονομάτων φθάνει τα 345.000 χρόνια! (Βλ. Πίνακα Δ' στο τέλος του βιβλίου). Οι ειδικοί ερμηνευτές υποστηρίζουν ότι οι αριθμοί αυτοί είναι συμβολικοί καί ότι τα ονόματα, τα οποία αναφέρονται είναι δυνατόν να εκπροσωπούν δυναστείες, φυλές ή έθνη!
Αν λοιπόν λάβομε υπόψη πρώτον, την ελλειπτικότητα και αποσπασματικότητα των γενεαλογικών καταλόγων, δεύτερον, την μακροβιότητα των αρχαίων ανθρώπων (1000 χρόνια) καί τρίτον, την άποψη ότι τα αναφερόμενα ονόματα είναι δυνατόν να εκπροσωπούν φυλές ή έθνη, μπορούμε να υπολογίσαμε την ηλικία του ανθρωπίνου γένους μέχρι τον Αδάμ μέχρι καί 100.000 χρόνια π.Χ.! Ιδού πώς:
1) Ο αδαμικός ή προκατακλυσμιαίος κόσμος (100.000-50.000 π.Χ.):
Τα ονόματα του γενεαλογικού δένδρου του Αδάμ αποτελούν κατ' αρχήν μια ομάδα δέκα οικογενειών ή φυλών. Με βάση επίσης την ελλειπτικότητα του καταλόγου μπορούμε να αυξήσομε τον αριθμό των αδαμικών αυτών φυλών. Η μεγάλη αυτη αδαμική οικογένεια μπορεί έτσι άνετα να καλύψει ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, μέχρι καί 50.000 χρόνια, δεδομένης της μακροβιότητας των πρώτων ανθρώπων, όπως είπαμε.
Έχοντας πάλι υπόψη ότι, ως προς το γεωγραφικό χώρο εμφάνισης του πρώτου ανθρώπου η επικρατέστερη επιστημονική άποψη συμπίπτει περίπου με τη βιβλική, μπορούμε να ορίσομε πάνω στο χάρτη το χώρο ανάπτυξης του αδαμικού, προκατακλυσμιαίου κόσμου .
2) Ο μετακατακλυσμιαίος κόσμος (50.000-10.000 π.Χ.):
Οι δέκα οικογένειες ή φυλές του γενεαλογικού δένδρου του Νώε, στις οποίες πρέπει να προστεθούν καί άλλες οικογένειες πού παραλείπονται από τον κατάλογο της Γένεσης, μπορούν άνετα να καλύψουν 30.000-40.000 χρόνια, δεδομένης καί της μείωσης του χρόνου ζωής των μετακατακλυσμιαίων ανθρώπων.
Ο ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΚΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΝΩΕ
1. Σήμ έζησε 600 χρόνια
2. Αρφαξιάδ έζησε 438 χρόνια
3. Σαλά έζησε 433 χρόνια
4. Εβερ έζησε 404 χρόνια
5. Φαλέγ έζησε 239 χρόνια
6. Ραγαύ έζησε 239 χρόνια
7. Σερούχ έζησε 230 χρόνια
8. Ναχώρ έζησε 148 χρόνια
9. Θάρα έζησε 145 χρόνια
10. Αβραάμ έζησε 175 χρόνια
Ως προς το γεωγραφικό χώρο πού κατέλαβε ο μετακατακλυσμιαίος κόσμος έχομε τα εξής στοιχεία:
Οι απόγονοι του Σήμ, Εβραίοι, Ασσύριοι, Σύροι, Ελαμίτες (κάτοικοι της Β. Κοιλάδας του Ευφράτη) αναπτύχθηκαν στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου καί της Μ. Ανατολής (βλ. καί Γεν. ι' 21-31).
Οι απόγονοι του Χαμ κινήθηκαν προς Νότον, τη Ν. καί Κεντρική Αραβία, την Αίγυπτο καί την Ανατολική ακτή της Αφρικής (Βλ. καί Γεν. ι' 6-20).
Οι απόγονοι του Ιάφεθ μετακινήθηκαν προς Βορράν καί εγκαταστάθηκαν στην περιοχή γύρω από τη Μαύρη καί Κασπία θάλασσα. Έγιναν οι γεννήτορες των μεγάλων Καυκάσιων φυλών της Ευρώπης καί της Ασίας. Οι αρχαίοι Έλληνες επίστευαν ότι ο Ιαπετός  Ιάφεθ;) ήταν ο πατέρας του ανθρωπίνου γένους.
3) Ο Νεολιθικός κόσμος (10.000-1 π.Χ.):
Για την ανάπτυξη των κατοίκων της γης κατά την περίοδο αυτή τα επιστημονικά στοιχεία συσχετίζονται απόλυτα με τα δεδομένα της Γένεσης.
δ) Η θέση της Εκκλησίας:
Η άποψη της Εκκλησίας είναι ότι η ακριβής χρονολογία της δημιουργίας του πρώτου ανθρώπου αποτελεί κεκρυμμένο μυστήριο. Ο Θεός δεν θέλησε ν' αποκαλύψει το θέμα αυτό στους ανθρώπους είτε δια της θείας Αποκαλύψεως είτε δια της επιστημονικής έρευνας.
Η Εκκλησία εξάλλου δέχεται ότι η βιβλική Κοσμογονία καί η διήγηση για τη δημιουργία του πρώτου ανθρωπίνου ζεύγους από το Θεό αποτελούν προφητικά κείμενα, πού έγραψε ο προφήτης Μωϋσής, Ο Θεός δηλαδή αποκάλυψε στον προφήτη Μωϋση ορισμένα βασικά στοιχεία για τα δυο αυτά μεγάλα θέματα της αρχής καί της αυγής της ανθρώπινης ιστορίας, όπως αντίστοιχα στον Ευαγγελιστή Ιωάννη πάλι με αποκαλυπτικό τρόπο φανέρωσε τα γεγονότα που συνδέονται με τη συνέχιση καί το τέρμα της ιστορίας του ανθρωπίνου γένους.
Η θέση αυτής της Εκκλησίας είναι καθορισιτκή για τη στάση των πιστών, πού δεν μπορεί να είναι άλλη παρά μια στάση σεβασμού μπροστά στο προφητικό μυστήριο της Κοσμογονίας καί της δημιουργίας του ανθρώπου. Βέβαια, μια τέτοια στάση δεν αποκλείει την έρευνα των ειδικών, τόσο των θεολόγων ερμηνευτών όσο καί των επιστημόνων ερευνητών, για μια συνεχή πρόοδο στην προσέγγιση του μεγάλου αυτού μυστηρίου.
Συμπέρασμα
Η ηλικία του ανθρωπίνου γένους δεν είναι δυνατό να καθορισθεί με ακρίβεια. Σύμφωνα με ένα συσχετισμό των βιβλικών στοιχείων καί των δεδομένων της επιστημονικής έρευνας, μπορούμε να πούμε ότι οι πρώτοι άνθρωποι δημιουργήθηκαν πρίν από 10.000-100.000 χρόνια (7 φωτογραφίες)

Η ΧΡΗΣΗ ΤΩΝ ΦΩΤΟΝΙΩΝ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ
Tο φωτόνιο – το κβάντο του φωτός ή της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας – είναι γνωστό πως έχει μάζα ηρεμίας μηδέν. Όμως υπάρχουν κάποιες θεωρίες που επιτρέπουν στα φωτόνια να έχουν μια μικρή μάζα ηρεμίας. Συνέπεια αυτής της θεώρησης είναι ότι τα φωτόνια θα μπορούσαν να διασπώνται σε ελαφρότερα στοιχειώδη σωματίδια. Οπότε τίθεται το ερώτημα, αν μια […]
Η λέξη λέιζερ (laser) μπήκε στο λεξιλόγιό μας κυρίως χάρη στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας, όπως Ο Πόλεμος των Αστρων
Τα φωτόνια (ή κβάντα φωτός) είναι τα «σωματίδια» από τα οποία συνίσταται το φως. Ο Planck ήταν ο πρώτος που προέβλεψε θεωρητικά την ύπαρξή τους το 1900, στην προσπάθειά του να εξηγήσει την ακτινοβολία θερμών σωμάτων (ακτινοβολία του μέλανος σώματος). Αναγκάστηκε να δεχθεί ότι η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία εκπέμπεται και απορροφάται από την ύλη σε διακριτά […]


Ωστόσο ο φανατικός των γηπέδων που στρέφει την ακτίνα του κινέζικου λεϊζερομπρελόκ του στον τερματοφύλακα της αντίπαλης ομάδας ιδέα δεν έχει για το πώς λειτουργεί και τι μπορεί να κάνει αυτή η ακτίνα. Οπως εξίσου αγνοεί ο μέσος τουρίστας ότι τα μνημεία και τα αγάλματα που έχουν αιχμαλωτιστεί στους κρυστάλλινους κύβους που αγοράζει ως σουβενίρ έχουν επίσης χαραχθεί με τέτοιες ακτίνες. Αλλά - ακόμη σοβαρότερα - και όσοι προστρέχουν στις υπηρεσίες γιατρών που υπόσχονται κοσμητικές ή και χειρουργικές επεμβάσεις με λέιζερ ουδόλως γνωρίζουν τα όρια των δυνατοτήτων αυτών των θαυματουργών ακτίνων. Και το πρόβλημα δεν είναι απλά ότι «τάζονται λαγοί με πετραχήλια» χωρίς πάντοτε το ανάλογο αποτέλεσμα, αλλά ότι μπορεί να προκληθεί κακό από την έλλειψη ακρίβειας τέτοιων συσκευών.
Για το πούμε συμπυκνωμένα, υποκύψαμε όλοι σε έναν μύθο ακρίβειας των ακτίνων λέιζερ, χωρίς να γνωρίζουμε ότι η χρήση τους σε ευαίσθητα υλικά - και ειδικά σε ζωντανά κύτταρα - είχε ως τώρα σοβαρά μειονεκτήματα. Μειονεκτήματα που ευτυχώς από εφέτος μπορούν να εξαλειφθούν, χάρη σε μια γερμανική εφεύρεση.

Από τον Αϊνστάιν ως το χειρουργείο
Κάποτε είχαμε καραβάκια στο μπουκάλι. Τώρα, ο ήλιος ολόκληρος αιχμαλωτίζεται σε γυάλινους κύβους, μέσω των λέιζερ

Ο πρώτος που ξεκίνησε τη «λεϊζερομανία μας» είναι ο Αϊνστάιν, ο οποίος χρησιμοποίησε το 1905 την κβαντοποίηση της ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας (που είχε εισαγάγει ο Πλανκ πέντε χρόνια νωρίτερα) προκειμένου να εξηγήσει το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο. Χρειάστηκε ωστόσο η μοντελοποίηση του ατόμου από τον Μπορ (Bohr), το 1913, με σταθερά επίπεδα ενέργειας για τα ηλεκτρόνια σε τροχιά, για να φθάσει το 1917 ο Αϊνστάιν στο συμπέρασμα ότι υπήρχε μια αλληλεπίδραση μεταξύ φωτός και μάζας, που τη βάφτισε «διεγερμένη εκπομπή». Αυτή η διεγερμένη εκπομπή μπορούσε να ενισχύσει το φως.

Η πρώτη διάταξη εκπομπής ακτίνας λέιζερ στήθηκε από τον αμερικανό φυσικό Θίοντορ Mάιμαν, το 1960. Οι απορημένοι φυσικοί που πρωτοείδαν αυτή την ακτίνα να βγαίνει από έναν κρύσταλλο ρουμπινίου αποφάνθηκαν ότι ήταν «μια λύση που έψαχνε να βρει το πρόβλημά της»! Ωστόσο, όπως η ιστορία της βιομηχανίας κατέδειξε, τα προβλήματα στα οποία έδωσε λύση η εν λόγω ακτίνα ήταν έκτοτε πάμπολλα, από την κοπή μετάλλων ως τις τηλεπικοινωνίες, τα οπλικά συστήματα και την ιατρική τεχνολογία.

Από πλευράς ορισμού, η λέξη laser συντίθεται από τα αρκτικόλεξα των λέξεων «Light Amplification by Stimulated Emission of Radiation» (Ενίσχυση Φωτός μέσω Διεγερμένης Εκπομπής Ακτινοβολίας). Στην πράξη, είναι μια γεννήτρια φωτός και ενισχυτής φωτός, που δημιουργεί συνεκτική μονοχρωματική ριπή φωτονίων (δηλαδή, τα φωτόνια της ακτίνας που εκπέμπει είναι ενός και μόνο μήκους κύματος, ή συχνότητας).

Η εφαρμογή ακτίνων λέιζερ σε «μικρογλυπτική ακριβείας» ξεκίνησε το 1986, όταν στη θέση του κρυστάλλου ρουμπινιού τοποθετήθηκε ένα τιτανωμένο ζαφείρι (οξείδιο του αλουμινίου μπολιασμένο με τιτάνιο). Τότε έγινε εφικτή η παραγωγή υπερταχέων παλμών, που έδωσαν ακτίνες υψηλής εστίασης και μεγάλης ισχύος. Τα πλεονεκτήματα αυτής της νέας γενιάς λέιζερ έγιναν αμέσως αντιληπτά από τη βιομηχανία, αλλά και έδωσαν την ιδέα αξιοποίησής τους για ιατρικούς σκοπούς: Με όλο και πυκνότερες ριπές φωτονίων, που θα είχαν διάρκεια παλμών όλο και μικρότερη, ο στόχος της ακτίνας θα θερμαινόταν όλο και λιγότερο. Αρα, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και στους ανθρώπινους ιστούς!

Η καινοτομία του Fraunhofer
Ο μύθος που γεννήθηκε για την ακρίβεια των ιατρικών λέιζερ δεν είναι διόλου αδικαιολόγητος. Υπήρχε όμως ένα κρυφό ισοζύγιο: όσο περισσότερη ακρίβεια ζητούσες, τόσο λιγότερη ισχύ μπορούσες να απαιτήσεις από την ακτίνα.

Για να λυθεί αυτό το δύσκολο πρόβλημα προσπάθησαν πολλοί στον πλανήτη, αλλά τελικά το κατάφεραν οι ερευνητές του Fraunhofer Institute for Laser Technology ILT στο Ααχεν της Γερμανίας, συνεργαζόμενοι με το Πανεπιστήμιο RWTH Aachen, το Ινστιτούτο Κβαντικής Οπτικής Max Planck του Μονάχου και τρεις εταιρείες (Jenoptik AG, EdgeWave και Amphos). Τους πήρε τρία χρόνια - μεταξύ 2008 και 2011 - αλλά τελικά κατόρθωσαν να παρουσιάσουν τη συσκευή Edgewave Innoslab, η οποία ανεβάζει την ισχύ εξόδου ως τα 600 Watt, με συχνότητα παλμών ως 100 KHz. Οι ακτίνες λέιζερ που παράγει αυτή η συσκευή μπορούν να έχουν κυκλικό ίχνος, τετράγωνο, αλλά και γραμμικό. Εκτός από το ιατρικό πεδίο, οι εφαρμογές τους επεκτείνονται και σε πληθώρα άλλων: Στην αυτοκινητοβιομηχανία για την κατεργασία των ταμπλό στη βιομηχανία ηλεκτρονικών για τη διάτρηση τυπωμένων κυκλωμάτων, στη βιομηχανία φωτοβολταϊκών για τη χάραξη και κοπή των κυψελών, στην υαλουργία για τη μικρογλυπτική στο εσωτερικό των επιφανειών, στην πρωτοτυποποίηση και την κατεργασία εργαλείων για εργαλειομηχανές, αλλά και στα επιστημονικά εργαστήρια για την καταγραφή της ταχύτητας στοιχειωδών σωματιδίων. Για το επίτευγμά τους, στην ερευνητική ομάδα του Fraunhofer απονεμήθηκε εφέτος το κρατικό βραβείο επιστημονικής αριστείας Stifterverband.

Οι προοπτικές
Η εξάπλωση των λέιζερ υπερβραχέων παλμών αναμφίβολα θα ανεβάσει τον τεχνολογικό πολιτισμό μας σε επίπεδα ποιότητας πρωτόγνωρα. Παράλληλα, θα επιτρέψει επιτέλους τον πλήρη έλεγχο ακρίβειας και απόδοσης στις χειρουργικές και κοσμητικές επεμβάσεις. Ωστόσο η πρόοδος στον έλεγχο των ριπών φωτονίων δεν μπορεί παρά να σηματοδοτήσει και την έναρξη μιας νέας «εποχής εξηλεκτρισμού»: Σταδιακά το τωρινό ηλεκτρικό ρεύμα που κινητοποιεί τον πολιτισμό μας θα δίνει τη θέση του σε ρεύματα φωτονίων. Η αρχή έχει ήδη γίνει στις τηλεπικοινωνίες και θα ακολουθήσουν σύντομα οι υπολογιστές. Επομένως, η γνώση της Φωτονικής καθίσταται κρίσιμη για το μέλλον των χωρών στον νέο αιώνα. Η δική μας χώρα έχει το τεράστιο πλεονέκτημα να διαθέτει ερευνητές-κολοσσούς στο διεθνές στερέωμα της Φωτονικής - καθηγητές που μοιράζονται τον χρόνο τους διδάσκοντας σε ξένα και ελληνικά πανεπιστήμια. Οπως οι συγκεκριμένοι απόφοιτοι των πανεπιστημιακών σχολών μας αντιμετωπίζουν «κλειστό ορίζοντα» στην εδώ απορρόφησή τους και οδηγούνται στη μετανάστευση. Αν θέλουμε να «προλάβουμε το κακό», θα πρέπει στη συνταγή της όποιας ανάπτυξης να εντάξουμε την προτεραιότητα αξιοποίησης αυτού του πολύτιμου δυναμικού. Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να εξαλείφουμε με λέιζερ τις ρυτίδες μας, όταν θα έχουμε κάνει στάχτη τις ελπίδες μας...

ΤΑ ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ, Ο ΑΙΣΧΥΛΟΣ, ΤΑ ΙΠΤΑΜΕΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ 

 Για να δούμε τί μας λέει ο μύθος του Τριπτόλεμου με την θεά Δήμητρα. Πρόκειται για έναν μύθο των Ελευσινίων Μυστηρίων, σύμφωνα με τον οποίο η θεά Δήμητρα μετά από μία περιπλάνηση με το ιπτάμενο πύρινο άρμα της, που εσύρετο από φτερωτούς δράκοντες, προσγειώθηκε στην "αγέλαστο πέτρα" στην Ελευσίνα.

Ύστερα παρέδωσε το ίδιο αυτό φτερωτό άρμα σε έναν από τους τέσσερις βασιλείς της Ελευσίνας, τον Τριπτόλεμο, ο οποίος έφυγε πετώντας, και απουσίασε γα πολλά χρόνια με σκοπό να διδάξει και σε άλλους λαούς την τέχνη της σποράς, του σίτου και του θερίσματος των χωραφιών.

Είναι σκανδαλιστικά παρόμοια η τοπωνυμία της περιοχής ("Ελευσίς") με την λέξη "έλευσις", που θα μπορούσε κάλλιστα να υποδηλώνει την έλευση της θεάς Δήμητρας με το ιπτάμενο άρμα της. Επιπλέον το εκπολιτιστικό έργο το οποίο ανέλαβε να φέρει σε πέρας ο Τριπτόλεμος με τα μέσα που του παρείχε η θεά, καταγράφεται και σε μυθολογίες άλλων λαών.

Μεταφέρουμε χαρακτηριστικά από το βιβλίο του Γουίλ Ντιράν (Wil Durant) "Η ιστορία και ο πολιτισμός της Κίνας" την μαρτυρία της Κινεζικής παράδοσης: "...Πριν έρθουν οι ουράνιοι Βασιλείς, οι άνθρωποι στην Κίνα ζούσαν σαν τα ζώα. Σκεπάζονταν με δέρματα ζώων, τρέφονταν με ωμό κρέας και δεν ήξεραν τον πατέρα τους... ...Όταν ήρθε ο Φου Χι, με την βοήθεια μιας πολύ μορφωμένης βασίλισσας, έμαθε στον λαό τον γάμο, την μουσική, τα γράμματα, και την ζωγραφική. Τους έμαθε επίσης να ψαρεύουν με δίκτυα και να καλλιεργούν τον μεταξοσκώληκα... Μετά τον θάνατο του Φου Χι, το έργο του το συνέχισε ο Σενγκ Μουγκ. Αυτός βρήκε το αλέτρι, τη γεωργία, το εμπόριο, την Ιατρική επιστήμη, και το πως να θεραπεύονται οι άνθρωποι με τα βότανα..."

Παραστάσεις του άρματος με τους φτερωτούς δράκοντες έχουμε σε ένα πλήθος από αρχαία αγγεία. Ένα τέτοιο άρμα συναντάμε και στην τραγωδία του Ευριπίδη "Μήδεια", πάνω στο οποίο αποχωρεί στο τέλος του έργου η τραγική παιδοκτόνος. Αυτού του είδους οι σκηνοθετικές παρεμβάσεις προξενούν την περιέργεια, αφού η θεατρική τους απόδοση ήταν ιδιαίτερα δύσκολη για την εποχή και σίγουρα θα προξενούσε πολλά προβλήματα.



Η εμμονή των δημιουργών και ιδιαίτερα του Αισχύλου στην χρήση (στο θέατρο) φτερωτών αρμάτων, ιπταμένων ανθρώπων και ζώων, αλλά και περιέργων ενδυμάτων με χαρακτηριστικούς τους περίφημους κοθόρνους (μεγάλες μπότες που θυμίζουν έντονα αυτές των σημερινών αστροναυτών), υποδηλώνει την επιθυμία των τραγωδών να γίνει πιστή καταγραφή των μύθων ή τουλάχιστον την προσπάθεια να περάσουν εμμέσως στο κοινό κάποιες κρυφές αλήθειες (χωρίς η μία περίπτωση να αναιρεί την άλλη).

Στην τραγωδία του Αισχύλου "Προμηθέας Δεσμώτης" βλέπουμε τον Ωκεανό και τις κόρες του να έρχονται στον Προμηθέα οδηγώντας "με την θέληση, χωρίς χαλινούς" ένα "τετράσκελο πουλί".

Στα αποσπάσματα που σώθηκαν από την τραγωδία "Σφίγγα" τον βλέπουμε να μιλάει για ένα "πουλί πού 'χει νυχάτο χέρι, το πολεμικό, με το κοντάρι", ενώ στον "Αγαμέμνονα" είναι χαρακτηριστική η εντολή: "τα σκυλιά, τα τολμηρά, όπου πετάνε στον αγέρα άφησε".

Η πιθανή εμμονή του Αισχύλου να αποκαλύψει με συμβολισμούς στους θεατές κάποια μυστικά, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΞΗΓΗΣΕΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΟΤΙ ΑΝΕΒΑΖΕΙ ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΕΛΕΥΣΙΝΙΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ, ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΕΞΙΧΝΙΑΣΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ.

 Είναι πολλές οι αναφορές των μύθων για τα ηλιακά άρματα με τα οποία ταξίδευαν διάφοροι ήρωες, με χαρακτηριστικότερο τον μύθο του ταξιδιού του Φαέθωνος. 

Ακόμη οι αναφορές σε αστρονομικά θέματα, διαφόρων μυημένων στα μυστήρια φιλοσόφων, ξεπερνούν τα όρια των γνώσεων, που κατά την συμβατική ιστορία θα έπρεπε να έχουν. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά του Σωκράτη στον "Φαίδωνα" του Πλάτωνα, όπου μιλάει για την σφαιροειδή μορφή της Γης, την περιγράφει πώς φαίνεται από ψηλά, και λέει ότι αυτό που εμείς βλέπουμε για ουρανό δεν είναι ο πραγματικός, αλλά όταν βγούμε έξω από αυτόν (έξω από την ατμόσφαιρα) βλέπουμε την πραγματική του εικόνα.

Οι γνώσεις των πανάρχαιων ΕΛΛΗΝΩΝ και η σχέση τους με τον δορυφόρο της Γαίας!

Τα Ινδικά χειρόγραφα αναφέρουν ότι «οι Έλληνες θεοί πολέμησαν εναντίον των κατοίκων της σελήνης και των συμμάχων της».

Οι Έλληνες φιλόσοφοι γνώριζαν πάρα πολλά για την σελήνη. Ο Σωκράτης την χαρακτηρίζει: «Μεγάλη κούφια σφαίρα που στο εσωτερικό της υπάρχουν θάλασσες και στεριές και κατοικούν άνθρωποι σαν εμάς». Αυτά αναφέρει ο Ξενοφάνης για τον δάσκαλο του. Αυτά που έλεγε ο Σωκράτης τα υποστηρίζουν και σύγχρονοι αστρονόμοι.

Ο Έλληνας θεός Ορφέας, γιος του Απόλλωνα, ο πιο τακτικός ταξιδιώτης της Σελήνης και του Σειρίου, μας λέει: «Η Σελήνη έχει βουνά πολιτείες και σπίτια, η επιφάνεια της είναι έδαφος όπως της γης και κατοικείται από θεϊκούς κατοίκους». Τις πληροφορίες αυτές μας τις δίνουν Πλούταρχος και Διογένης ο Λαέρτιος.

Ο Ορφέας γνώριζε το σεληνιακό ημερολόγιο των 12 μηνών και τις φάσεις της σελήνης. Μιλά για την περιστροφή της γης γύρω από τον ήλιο, τις εύκρατες, τροπικές και πολικές ζώνες της γης, τις εκλείψεις της σελήνης, τα ηλιοστάσια, τις ισημερίες, τις κινήσεις των πλανητών και την παγκόσμια έλξη και επιμένει στο θέμα των κατοίκων της σελήνης, ότι είναι αυτοί που περιπλανήθηκαν από πλανήτη σε πλανήτη.

Οι Τελχίνες της Ρόδου και οι Κάβειροι της Σαμοθράκης εξαφανίστηκαν μετά τον μεγάλο κατακλυσμό. Η τεχνολογική τους εξέλιξη ήταν τέτοια που τους επέτρεπε να εγκαταλείψουν την γη και να σωθούν στην Σελήνη ή τον Άρη. Η άποψη μου είναι ότι επέστρεψαν στις βάσεις τους στην Σελήνη και τον Άρη αντίστοιχα, βάσεις που χρησιμοποιήθηκαν από τους θεούς κατά τον εποικισμό της γης.

Ο Νόνος αναφέρει ότι ο Φαέθων έκανε 30 περιστροφές γύρω από το φεγγάρι, ταξίδεψε στην Αφροδίτη και επισκεπτόταν τον Β. και Ν. Πόλο.
Ο Διόνυσος και ο Ηρακλής πήγαν στην Σελήνη και ο Ίδμων όπως αναφέρει ο Νόνος ταξίδεψε στην Σελήνη με το άρμα του που έμοιαζε με απαστράπτοντα κομήτη και δίνει ακριβέστατες πληροφορίες για την αθέατη πλευρά της σελήνης κάτι, που πριν λίγα χρόνια έκανε ο σύγχρονος άνθρωπος.

Ο Ελληνικής καταγωγής Λουκιανός από την Σαμοσάτα της Συρίας έζησε το 120 μ.χ. Στο βιβλίο του «Αληθινή Ιστορία» αν και το χαρακτηρίζει παραμύθι, εν τούτοις δίνει πληροφορίες επιστημονικά απόλυτα ακριβείς, οι οποίες επαληθεύτηκαν στην εποχή μας. Τις πληροφορίες αυτές εάν δεν υπήρχαν ανάλογες εμπειρίες, ήταν αδύνατον να τις φαντασθεί άνθρωπος.

«Πήγαινε με ένα καράβι που το πήρε ο αέρας για εφτά μερόνυχτα και την όγδοη ημέρα έφτασε στο φεγγάρι. (Τόσο κάνουν τα σύγχρονα διαστημόπλοια του ανθρώπου για το φεγγάρι). Μπήκε μέσα σ' ένα πηγάδι που από πάνω είχε καθρέφτες και έβλεπε όλη τη γη. (Πρόκειται για υπερσύγχρονο τηλεσκόπιο που ο άνθρωπος ακόμη δεν το έχει φτιάξει γιατί με αυτό έβλεπε και τους ανθρώπους στην γη). Βασιλιάς της Σελήνης ήταν ο Ενδυμίωνας που τον πήραν από την γη και τον πήγαν στο φεγγάρι και τον έκαναν βασιλιά».

Περιγράφει τρικινητήρια αεροπλάνα (τρικέφαλοι αλογογύπες που πετούσαν) περιγράφει σύγχρονες διόπτρες (έβαζαν και έβγαζαν τα μάτια τους που μπορούσε να τα φορά ο καθένας και έβλεπαν πολύ μακρυά) περιγράφει πολεμιστές με διαστημική στολή που είχε δύο κέρατα "κεραίες". Ο στρατός αυτός ήταν του Φαέθωνα και επειδή ήταν άνθρωποι σαν εμάς και η θερμοκρασία της σελήνης μεγάλη γι αυτό φορούσαν τις διαστημικές στολές.

Περιγράφει ταξίδια στ' άστρα του ζωδιακού καθώς και προσθαλάσσωση ίδια με αυτή των συγχρόνων κοσμοναυτών και μάλιστα στην περιοχή των Βερμούδων. Επισκέφθηκε τα νησιά των Μακάρων (Σείριος) και δεν ήθελε να φύγει αφού σε λίγα χρόνια θα γυρνούσε πίσω.
Τέλος περιγράφει πόλεμο μεταξύ των κατοίκων της Σελήνης και του Σειρίου όπου έγιναν αερομαχίες και χρησιμοποιήθηκαν τρομερά όπλα και νίκησαν οι Σείριοι. Όπως φαίνεται ο Λουκιανός διάβασε κάποιο χειρόγραφο που έγραφε για όλα αυτά και επειδή του φαινόταν εξωφρενικά τα αποκάλεσε παραμύθι τα έγραψε και τα ονόμασε αληθινή ιστορία.

Η δίδυμη αδελφή του Απόλλωνα, η Άρτεμη, χρημάτισε βασίλισσα της σελήνης. Ο Πυθαγόρας, γιος του Απόλλωνα κατά μία παράδοση, επέμενε ότι η Σελήνη κατοικείται από όντα θεϊκά όμοια με τους ανθρώπους της γης. Ο Πυθαγόρας αφηγείται επίσης ότι έκανε στροφές γύρω από την σελήνη με τα αστρόπλοια των θεών που κατοικούσαν στο φεγγάρι και με τα όντα αυτά είχε δημιουργήσει φιλία, ενώ αναφέρει ότι η σεληνιακή ημέρα είναι 15 φορές μεγαλύτερη από της γης όπως και είναι.

Ο Αριστοτέλης αναφέρει ότι όπως άκουσε από μαρτυρίες πολλές φορές, ο Πυθαγόρας μπορούσε την ίδια στιγμή να βρίσκεται σε δύο διαφορετικό μέρη - ιδιότητα που έχει μόνο το ηλεκτρόνιο του ατόμου - και έκανε ταξίδια στον Άδη ακολουθώντας την διαδρομή του Προμηθέα. Ο Πυθαγόρας μπορούσε να αιωρείται και να γίνεται αόρατος ή να βρίσκεται ταυτόχρονα σε δύο μέρη. Τον δίδαξε ο Απόλλωνας όπως τον Αρισταία και τον ιερέα του 'Αβαρι.

Οι θεϊκοί κάτοικοι της σελήνης είναι πιο ψηλοί από τους κατοίκους της γης, ξανθοί και πολύ όμορφοι. Όλες οι γνώσεις του Πυθαγόρα, Μαθηματικά, Μουσική, Γεωμετρία, Φυσική είναι δοτές γνώσεις που πήρε από τους ουράνιους με τους οποίους είχε συνεχή επαφή. Το 1950 σε ναό των Μάγιας στο Μεξικό βρέθηκε χάρτης της αθέατης πλευράς της σελήνης, ο οποίος αποδείχτηκε απόλυτα ακριβής συγκρινόμενος με τους πρόσφατους που έφεραν τα διαστημόπλοια. Η πρώτη χαρτογράφηση της αθέατης πλευράς της σελήνης από τον άνθρωπο έγινε την 7.10.1959, επομένως ο παλαιός χάρτης βρέθηκε στην γη ή από επίσκεψη γήινων στο φεγγάρι ή από επίσκεψη εξωγήινων στην γη.

Η σελήνη σύμφωνα πάντα με τα Σανσκριτικά κείμενα και την Ινδουιστική θρησκεία, σε κάποια απώτατη εποχή δεν υπήρχε σαν δορυφόρος της γης. Αργότερα η γη είχε τρεις δορυφόρους. Την εποχή που η γη δεν είχε δορυφόρους, οι άνθρωποι είχαν ανάστημα ύψους 1.20-1.50 μέτρων. Όταν είχε τρεις δορυφόρους τότε οι άνθρωποι είχαν ανάστημα 2.50-12.00 μέτρα και τέλος με ένα δορυφόρο έχουν το ύψος του σημερινού ανθρώπου 1.60-2.00 μέτρα, λόγω βαρύτητας (g=9.81m/sec2).

Την εκδοχή της δημιουργίας γης-σελήνης ταυτόχρονα πρέπει να την αποκλείσουμε γιατί η πυκνότητα της γης είναι 5,5 και της σελήνης 3,3. Η ηλικία των πετρωμάτων που έφεραν οι αποστολές του «Απόλλωνα» από την σελήνη παρουσιάζουν ηλικία που κυμαίνεται από 7 - 20 δισεκατομμύρια χρόνια ενώ της γης είναι 4,5 και του ηλιακού συστήματος 5 δισεκατομμύρια χρόνια.
«Έλληνες οι γιοι των Θεών»