Πέμπτη 17 Νοεμβρίου 2016

«Έφυγε» ο ντράμερ Γιώργος Ροϊλός


Έφυγε από τη ζωή ο γνωστός ντράμερ Γιώργος Ροϊλός, ύστερα από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο.


Ξεκίνησε τη μουσική του πορεία το 1967, ως αυτοδίδακτος ντράμερ και έκτοτε κατέκτησε την ελληνική μουσική σκηνή μέσα από ένα πλήθος αξιόλογων συνεργασιών με ολόκληρο το ελληνικό μουσικό στερέωμα. Έχει παίξει σε κάθε γωνιά του κόσμου για την ομογένεια, συνοδεύοντας μεγάλους καλλιτέχνες και έχει λάβει μέρος σε πολλά φεστιβάλ, παίζοντας ελληνική μουσική και Jazz.
Το πάθος του για τη μουσική και το φυσικό του ταλέντο, σε συνδυασμό με τις μετέπειτα μουσικές του σπουδές, δίπλα στον Αλέξανδρο Αινιάν και στο Απολλώνιο Ωδείο με καθηγητή τον Αλέκο Λασκαρίδη, του εξασφάλισαν μια λαμπρή καλλιτεχνική πορεία.
Τις πρώτες του εμφανίσεις με διάφορα συγκροτήματα στα Αθηναϊκά clubs, διαδέχθηκε η συνεργασία του με το Γιώργο Μυρογιάννη στο Jazz club της Κηφισιάς και αργότερα ακολούθησαν εμφανίσεις στα μεγαλύτερα νυχτερινά κέντρα της εποχής («Χάραμα», «Όμορφη νύχτα», «Διογένης», «Ρεξ», «Αστέρια», «Φαντασία», «Δειλινά»), οπού συνεργάστηκε με εξαιρετικούς καλλιτέχνες όπως: Βασίλη Τσιτσάνη, Τζένη Βάνου, Δούκισσα, Ρίτα Σακελαρίου, Μητροπάνο, Πάριο, Καρρά, Σαββόπουλο, Νταλάρα, Βανδή, Άντζελα, Μοσχολιού, Γλυκερία κ.ά.
Καταξιώθηκε ως ένας session μουσικός, με ανεξάντλητη ενέργεια για τη δουλειά του, μπαίνοντας πολλές φορές στο studio για ολόκληρα 24ωρα χωρίς να κουράζεται. Η επαγγελματική του ενασχόληση, από το 1985, με όλα τα είδη κρουστών, είχε ως αποτέλεσμα τη συμμετοχή του σε πάνω από 12.000 τραγούδια της εγχώριας δισκογραφίας. Έχει συνοδεύσει μεγάλους Έλληνες τραγουδιστές όπως Γλυκερία, Μητροπάνο, Κανελλίδου, Νταλάρα, Πάριο, Καζαντζίδη, Μαρινέλα, Τερζή, Ρουβά, Βανδή, Καρρά, Σαββόπουλο, Βοσκόπουλο, Διονυσίου, και πλήθος άλλων.
Ως μουσικός κρουστών έχει συνεργαστεί με πολλούς καταξιωμένους, σε διεθνές επίπεδο, συνθέτες όπως Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Νικολόπουλο, Μαρκόπουλο, Πλέσσα, Ζαμπέτα, Παπαθανασίου, Σπανό, Μικρούτσικο, Θεοφάνους, Νίκο Τερζή, Γιάννη Καραλή, Στέλιο Φωτιάδη, Μουσαφίρη, Χρυσοβέργη, Φοίβο, Χατζηνάσιο, Παπαδημητρίου, Βαρδή, Bregovic.

Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2016

Μαρτυρίες για εξορκισμούς στην Παναγία Τρύπα που συγκλονίζουν και σοκάρουν


Με μεγάλη, όπως αναμένεται, συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά της Μητρόπολης θα αποχαιρετήσουν αύριο Κυριακή οι πιστοί τον ιερέα Γεώργιο Δεληκώστα, ενώ στην εκκλησία της Παναγίας Τρύπας στη Γορίτσαέχουν συγκεντρωθεί περίπου 4000 υπογραφές μέσω των οποίων πολίτες στηρίζουν την παραμονή του στην εκκλησία.

Για τη δραστηριότητα του πατέρα Γεώργιου έρχονται κάθε μέρα στο φως νέες αποκαλύψεις που αφορούν τους εξορκισμούς, οι οποίοι κάθε Σάββατο πραγματοποιούνταν στην Παναγία Τρύπα.

Η Μητρόπολη σιωπά και δεν αρνείται ανεπίσημα ότι οι εξορκισμοί ήταν μια από τις αιτίες της αποπομπής του ιερέα, ωστόσο η Ιερά Σύνοδος της Ελλάδος αποδέχεται τη μέθοδο. Στον πατέρα Γεώργιο πήγαιναν και άνθρωποι «συστημένοι» από γέροντα του Αγίου Όρους και οι μαρτυρίες είναι συγκλονιστικές.

Μια από αυτές παραθέτουμε όπως καταγράφηκε από φιλικό πρόσωπο ενός καθηγητή που έσπευσε να συναντήσει τον πατέρα Γεώργιο για να βρεθεί μπροστά στον εξορκισμό μιας νεαρής γυναίκας.

«Ο καθηγητής ένα κυριακάτικο πρωινό, πήγε στην Παναγία Τρύπα και εκεί βρήκε αυτόν που του είχε πει ο Γέροντας (Από το Άγιο Όρος) . Από την πρώτη στιγμή που τον άκουσε να ψέλνει θυμήθηκε τα λόγια του Αγιορείτη Γέροντα
Ο καθηγητής συνάντησε τον τέλειο πνευματικό για να αναπαύει την ψυχή του. Λίγους μήνες αργότερα ο καθηγητής επισκέφτηκε ένα Σαββατόβραδο την εκκλησία. Ο Παπα Γιώργης είναι μυστήριος και ξεχωριστός άλλωστε και δεν περιορίζεται ποτέ στα τετριμμένα. Αυτό είναι άλλωστε που ελκύει χιλιάδες άτομα σε αυτόν και στην εκκλησία παράλληλα. Άνθρωποι που υπό άλλες συνθήκες δεν θα πατούσαν ποτέ το πόδι τους μέσα σε αυτήν. Είχε λοιπόν καθιερώσει την Σαββατιάτικη λειτουργία που εμπεριέχει εξορκισμούς. Κάτι το μοναδικό στα χρονικά της πόλης και όχι μόνο. Μια λειτουργία που βοήθησε πάρα μα πάρα πολύ κόσμο. Εκείνο το βράδυ ο παπάς άργησε να βγει για τον καφέ του. Ο καθηγητής ρώτησε την κ. Φιλίτσα γιατί αργεί και αυτή του απάντησε ότι κάτι τρέχει με μια κοπέλα, η  οποία και είχε έρθει για πρώτη φορά με τον αδερφό της, ειδικά για τη συγκεκριμένη λειτουργία, αλλά με το που μπήκε στην εκκλησία και άκουσε τον παπά να ψέλνει εξορκισμούς έκανε εμετό.

Ο  καθηγητής αντιλήφθηκε άμεσα τι είχε συμβεί και κατευθύνθηκε προς το εσωτερικό της εκκλησίας. Μέσα στο εξομολογητήριο, είδε τη νεαρή κοπέλα να σφαδάζει στο πάτωμα και να βρίζει τον παπα Γιώργη, που είχε ιδρώσει, στην προσπάθειά του να βγάλει από μέσα της τον δαίμονα που είχε κυριαρχήσει μέσα στο κορμί της. Ο  αδερφός της προσπαθούσε να την κρατήσει σταθερή και ο παπάς είχε τον σταυρό του πάνω στο κεφάλι της και διάβαζε εξορκισμούς. Ξάφνου μια βαριά ανδρική φωνή ακούστηκε. «Παπά άστην αυτήν….είναι δικιά μου….» . Η  φωνη βγήκε μέσα απο το ταλαιπωρημένο κορμί της δαιμονισμένης κοπέλας. Ο παπάς όμως δεν την άφησε. Πάλεψε όσο μπορούσε μαζί με τον αδερφό της. Ο καθηγητής δεν άντεξε το αποτρόπαιο θέαμα και βγήκε έξω συγκλονισμένος, αλλά συνάμα έχοντας ευγνωμοσύνη στην πολυαγαπημένη Παναγιά, για τον πνευματικό στον οποίο τον είχε οδηγήσει».

Η Ιερά Σύνοδος για τους εξορκισμούς



Εγκύκλιο σχετική με τους εξορκισμούς απέστειλε η Ιερά Σύνοδος τις 15/9/2006 προς του Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος, στην οποία αναλύει τις θέσεις και τη διδασκαλία της Εκκλησίας επί αυτού του ζητήματος και περιγράφει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες οι σχετικές ευχές πρέπει να αναγιγνώσκονται.

Σύμφωνα με την εγκύκλιο, οι προϋποθέσεις είναι οι παρακάτω:

«Α) Η ύπαρξη διαπιστωμένης ανάγκης. Όπως διά να λειτουργήσουμε πρέπει να έχουμε πιστούς, διά να βαπτίσουμε πρέπει να έχουμε άνθρωπο προς Βάπτισμα, διά να στεφανώσουμε πρέπει να έχουμε μελλονύμφους, διά να εξομολογήσουμε πρέπει να έχουμε μετανοούντα, διά να τελέσουμε κηδεία και μνημόσυνο πρέπει να έχουμε κεκοιμημένο, ούτως διά να αναγνώσουμε τις ευχές των εξορκισμών πρέπει να έχουμε δαιμονισμένο ή υπό ισχυρή δαιμονική επήρεια τελούντα…

Β) Η σύμφωνος γνώμη του Επισκόπου. Ουδείς Πρεσβύτερος είναι ακέφαλος και, επομένως, ανεξάρτητος. Έκαστος Πρεσβύτερος έχει ως κεφαλήν αυτού την Εκκλησιαστική Αρχή του τόπου, δηλ. τον Επίσκοπον αυτού και ενεργεί τα της ιερωσύνης αυτού, με την άδεια και σύμφωνη γνώμη του Επισκόπου του. Η αντίληψη ότι ο Πρεσβύτερος, από τη στιγμή που χειροτονήθηκε, δύναται να ιερατεύει ανεξέλεγκτος κατά το δοκούν, καταδικάζεται υπό των Ιερών Κανόνων, ως διαιρούσα την Εκκλησίαν και βλάπτουσα ή ανατρέπουσα την ευταξίαν Της…»