ΤΟ LOSTVOLOS .BLOGSPOT.COM ΣΑΣ ΕΥΧΕΤΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ΤΟ LOSTVOLOS .BLOGSPOT.COM ΣΑΣ ΕΥΧΕΤΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Χωματερή το σπίτι της Βέμπο στο κέντρο του Βόλου (photos)

Εκατοντάδες πολίτες διέρχονται καθημερινά από το σημείο, στο κέντρο του Βόλου, ωστόσο ελάχιστοι γνωρίζουν ότι σε πάροδο της οδού Δημητριάδος, μεταξύ Γκλαβάνη και Κουμουνδούρου βρίσκεται το σπίτι όπου έζησε για 19 περίπου χρόνια η τραγουδίστρια του έπους του ’40, Σοφία Βέμπο.

Πέμπτη πρωί, τέσσερις ημέρες μετά την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου και στην πάροδο της οδού Δημητριάδος 221-223 η εικόνα είναι άθλια, τριτοκοσμική. Μπάζα, σκουπίδια σε ένα εγκαταλειμμένο σπίτι και ανάμεσα σε αυτά σύριγγες ναρκωτικών, στο σπίτι που είχε φιλοξενήσει την τραγουδίστρια του έπους του ΟΧΙ.

Μπάζα και σκουπίδια στο σπίτι της τραγουδίστριας του έπους του ’40

Οι Έλληνες είναι από αυτούς, που ξεχνούν την ιστορία τους εύκολα, τόσο εύκολα που ξέχασαν και οι Βολιώτες, ότι κάποτε σε αυτόν τον τόπο έζησε η Σοφία Βέμπο. Από τη μια αφαίρεσαν την προτομή της στο προαύλιο του Δημαρχείου, προτομή που δεν έχει αντικατασταθεί μέχρι σήμερα και από την άλλη έχει εγκαταλειφθεί, χρόνια τώρα, το σπίτι όπου έζησε τα νεανικά της χρόνια η τραγουδίστρια που συνέδεσε τη φωνή της με τον αντιφασιστικό αγώνα.
Μερικά σκαλοπάτια συνδέουν το έρημο δίπατο σπίτι με την πάροδο και από πάνω στέκει η σιδερένια στριφτή σκάλα, με την οποία συνδέεται το υπερυψωμένο ισόγειο με τον πρώτο όροφο. Σπασμένα τζάμια, λεκάνες, πλακάκια, σίδερα σκουριασμένα, χαρτιά από εδώ και από εκεί, συνθέτουν την άθλια εικόνα της εγκατάλειψης, με τους τοίχους της κατοικίας να κρύβουν τα μυστικά της ζωής της τραγουδίστριας και ηθοποιού, που λατρεύεται μέχρι σήμερα.

Ανάμεσα στα μπάζα και τα σκουπίδια σύριγγες, προφανώς από χρήση ναρκωτικών, ενώ όπως επισημαίνει και περίοικος, «πολλές φορές έδιωξα πρεζόνια από εδώ».
Το ζήτημα δεν είναι μόνον ότι το εγκαταλειμμένο σπίτι άνηκε μέχρι το 1923 στην οικογένεια Μπέμπου (αυτό ήταν το αληθινό τους επίθετο), όπως επιβεβαιώνεται και από το πωλητήριο, που συντάχθηκε σε συμβολαιογραφείο του Βόλου, στις 30 Απριλίου του 1923, με βάση το οποίο η οικογένεια Μπέμπου το πούλησε στον Δημήτριο Παπαχατζή, τον σημερινό ιδιοκτήτη, αλλά και το ότι το οίκημα αποτελεί μια πραγματική χωματερή στο κέντρο της πόλης, επικίνδυνο για τη δημόσια Υγεία.
Ο πρώην υπουργός και αντιπρόεδρος της Βουλής Γ. Σούρλας είναι ο άνθρωπος που ανακάλυψε το σπίτι της οικογένειας Μπέμπου το 2015, όπως συμπεραίνεται και από τις αφηγήσεις των σημερινών ιδιοκτητών του ακινήτου. Μάλιστα ο κ. Σούρλας είχε ζητήσει με επιστολή του προς τον πρώην υπουργό Πολιτισμού και την Περιφέρεια Θεσσαλίας, να αξιοποιηθεί το σπίτι της Βέμπο και να γίνει χώρος αναφοράς για την τραγουδίστρια της Νίκης, που ταυτίστηκε με το έπος του 1940 και κατέστη εθνικό σύμβολο. Βέβαια η επιστολή κάθε άλλο ελήφθη υπόψη απ’ αυτούς που την παρέλαβαν και έτσι σήμερα το διώροφο κτίριο παραμένει εγκαταλειμμένο και κατεστραμμένο από τους κατά καιρούς ενοίκους του.

Η σκουριασμένη σκάλα οδηγεί στον πάνω όροφο του σπιτιού

Ταμίας σε κατάστημα
Η οικογένεια Μπέμπου (Βέμπο) είχε εγκατασταθεί στο σπίτι το 1914, με την υπογραφή της ελληνοτουρκικής συμφωνίας ανταλλαγής πληθυσμών που συνομολόγησε η κυβέρνηση Ε. Βενιζέλου, οπότε αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη, επιστρέφοντας στη Τσαριτσάνη και από εκεί στον Βόλο. Η Σοφία ήταν μόλις τεσσάρων ετών. Γεννήθηκε στην Καλλίπολη της Θράκης, στις 10 Φεβρουαρίου 1910. Ο πατέρας της Θανάσης, εργαζόταν ως καπνεργάτης, ενώ είχε τρία αδέρφια, την Αλίκη, τον Τζώρτζη και τον Ανδρέα. Το όνομα Βέμπο επέλεξε η ίδια να υιοθετήσει, κάνοντας και τις απαραίτητες νόμιμες διαδικασίες, επειδή έτσι (εσφαλμένα) είχε συνηθίσει να προφέρει το όνομά της το κοινό.
Η Σοφία πήγε σχολείο στο Βόλο, ενώ αναγκάστηκε να εργάζεται από πολύ νωρίς, λόγω φτώχειας. Εργάστηκε ως ταμίας στο κατάστημα «Φλωριά» του Βόλου. Παράλληλα της άρεσε η μουσική και αγοράζοντας μία κιθάρα, άρχισε να εξασκείται σ΄ αυτή, με τη βοήθεια της φίλης της Μαρίτσας Χασάπη.

Τον Σεπτέμβριο του 1933 αποφάσισε να εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη, να βρει τον αδελφό της Τζώρτζη, που σπούδαζε εκεί και που είχε καιρό να στείλει γράμμα στην οικογένεια. Έτσι παίρνοντας την κιθάρα της επιβιβάστηκε στο ατμόπλοιο «Κεφαλληνία», όπου στη διάρκεια του ταξιδιού της άρχισε με την κιθάρα της το τραγούδι. Σε ελάχιστο χρόνο όλοι οι επιβάτες του πλοίου και το πλήρωμα βρίσκονταν γύρω της και την χειροκροτούσαν, ενθουσιασμένοι από τη φωνή της. Αυτή θεωρητικά ήταν και η πρώτη δημόσια εμφάνιση της Σοφίας. Πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο στις 11 Μαρτίου του 1978 και η κηδεία της μετατράπηκε σε ένα πάνδημο συλλαλητήριο. Η ελληνική Πολιτεία ποτέ δεν ήρθε σε συνεννόηση με τους ιδιοκτήτες του οικήματος, για να το αποκτήσει και να το αξιοποιήσει. Να γίνει μουσείο ή χώρος αναφοράς για τη Σοφία Βέμπο, για την Ελληνίδα που διακρίθηκε για την πατριωτική και κοινωνική της προσφορά.

Πηγή:thessalia

Ο Βόλος στα χρόνια του πολέμου – Τα γεγονότα του 1940 μέσα από τις σελίδες του τοπικού τύπου

Ο κατεστραμμένος περίβολος στην εκκλησία της Ανάληψης μαρτυρά το αεροπορικό χτύπημα των Ιταλών στις πρώτες ημέρες του πολέμου

Η αναδίφηση των αρχείων από τις εφημερίδες που κυκλοφορούσαν στο Βόλο το 1940, φανερώνει άγνωστες πτυχές της ζωής στην πόλη μετά την κήρυξη των εχθροπραξιών από τους Ιταλούς εναντίον της χώρας μας, που σηματοδότησε την είσοδο της Ελλάδας στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η όψη του Βόλου άλλαξε μεμιάς, με την περιγραφή των πρώτων ημερών του πολέμου να παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον τρία τέταρτα του αιώνα αργότερα. Ο σημερινός 75^ος εορτασμός της επετείου του «Όχι» αποτελεί μίας πρώτης τάξης ευκαιρία να θυμηθούμε χαρακτηριστικές σκηνές από τα εμπόλεμα βιώματα των Βολιωτών.

Οι πολεμικές ετοιμασίες στα μετόπισθεν ήταν εντατικές. Την ίδια στιγμή που χιλιάδες Βολιώτες αναχώρησαν για την πρώτη γραμμή, όσοι έμειναν πίσω έδωσαν τον δικό τους αγώνα, με τη θεματολογία τόσο της «Θεσσαλίας», όσο και του «Ταχυδρόμου» να κινείται πάνω σ’ αυτό το πλαίσιο. Η άρνηση του Ιωάννη Μεταξά στο τελεσίγραφο των Ιταλών για ελεύθερη διέλευσή τους από τη χώρα μας έγινε δεκτή από τον ελληνικό λαό με πανηγυρική διάθεση και άπαντες ξεκινούσαν για το μέτωπο δίχως να φοβούνται την υπεροπλία των στρατευμάτων του Μουσολίνι. Η συνέχεια άνηκε στους Έλληνες στρατιώτες και την εποποιία τους πάνω στις χιονισμένες βουνοκορφές της Πίνδου, που προτίμησαν να θυσιαστούν παρά να υποδουλωθούν και κατάφεραν στο τέλος να απωθήσουν τους Ιταλούς.

Το σκληρό πρόσωπο του πολέμου. Νεκροί από τους βομβαρδισμούς στο Βόλο, με τα άψυχα κορμιά να προκαλούν δέος μέχρι και σήμερα

Ο άμαχος πληθυσμός στρατεύτηκε υπέρ του αγώνα. Οι κακουχίες και οι αντιξοότητες στο μέτωπο, έκαναν επιτακτική την ανάγκη ενίσχυσης των στρατιωτών. Μάλλινες κάλτσες και φανέλες ήταν τα υπ’ αριθμόν ένα είδη που στέλνονταν στην πρώτη γραμμή, με τον τότε έπαρχο Βόλου Σπύρο Μέξα να σημειώνει σε ανακοίνωσή του: «Οι οικοδέσποινες του Βόλου, όπως αφίνουσαι πάσαν άλλην περιττήν απασχόλησιν, επιδοθούν τόσον αυταί, όσον και άπαντα τα θήλεα μέλη εις τις οικογενείας των, την κατασκευήν μαλλίνων καλτσών».

Έκκληση για βοήθεια απηύθυνε και ο τότε Δήμαρχος Παγασών, Νίκος Σαράτσης, ο οποίος ζήτησε από τους Βολιώτες να συνδράμουν στο προσωπικό των στρατιωτικών νοσοκομείων που λειτούργησαν εκείνο το διάστημα στο Βόλο και δέχονταν καθημερινά τραυματίες από το αλβανικό μέτωπο.

Τα μέτρα από τη Διεύθυνση Χωροφυλακής Μαγνησίας και το Επαρχείο Βόλου ήταν διαρκή και οι ανακοινώσεις διαδέχονταν η μία την άλλη. «Απαγορεύονται οι κωδωνοκρουσίαι και οι συριγμοί των εργοστασίων», ανέφερε μεταξύ άλλων η διαταγή του έπαρχου. Ανάμεσα στις εντολές που δόθηκαν προς τους πολίτες ήταν επίσης η συσκότιση, αλλά και η απαγόρευση της κυκλοφορίας μετά τις 9 το βράδυ (πλην των χωροφυλάκων και των φαλαγγιτών της ΕΟΝ, η οποία διαλύθηκε τρεις μήνες μετά το θάνατο του δικτάτορα Μεταξά και την είσοδο των Γερμανών στην Ελλάδα). Επίσης είχαν απαγορευθεί οι συναθροίσεις χωρίς την άδεια των στρατιωτικών αρχών, οι συζητήσεις για τις κινήσεις των ελληνικών στρατευμάτων, ενώ είχε επιβληθεί λογοκρισία σε εφημερίδες, περιοδικά, τηλεγραφήματα και τηλεφωνικές συνδιαλέξεις. Οι παραβάτες περνούσαν από έκτακτα στρατοδικεία, που είχαν συσταθεί τότε, αν και οι αναφορές στον τοπικό Τύπο είναι σχεδόν μηδαμινές.

Άποψη του τρούλου στο ναό της Μεταμόρφωσης, που υπέστη ζημιές από τις ιταλικές βόμβες τον Νοέμβριο του 1940

Μία άλλη ενδιαφέρουσα πτυχή για τα τεκταινόμενα στα μετόπισθεν είναι η απασχόληση 2.000 και πλέον Βολιωτών για την κατασκευή ορυγμάτων εντός του πολεοδομικού συγκροτήματος, αλλά και οι προσφορές των πολιτών υπέρ του αγώνα. Επιχειρήσεις και ιδιώτες συνέδραμαν με όσα μέσα διέθεταν και έβλεπαν τα ονόματά τους στη «Στήλη τιμής» που δημοσίευαν οι εφημερίδες της πόλης. Από είδη πρώτης ανάγκης και τρόφιμα, μέχρι και τις βέρες τους δώρισαν ορισμένοι, δείχνοντας για μία φορά ακόμη τη συστράτευση όλων στις κρίσιμες εκείνες στιγμές.

Οι ιταλικοί βομβαρδισμοί

Η Βασιλική Ιταλική Αεροπορία (Regia Aeronautica) επέδραμε για πρώτη φορά κατά του Βόλου τη Δευτέρα 4 Νοεμβρίου 1940, ακριβώς οκτώ ημέρες μετά την έναρξη των εχθροπραξιών. Ο συναγερμός σήμανε λίγο πριν το μεσημέρι. Συγκεκριμένα οι αντιαεροπορικές σειρήνες ήχησαν στις 10.45 το πρωί, όταν στον ορίζοντα φάνηκαν τα πρώτα ιταλικά βομβαρδιστικά. Οι Ιταλοί για πολλούς μήνες εκτέλεσαν αποστολές βομβαρδισμού πάνω από την Ελλάδα. Σκότωσαν δεκάδες αμάχους, έχοντας ως στόχο την τρομοκράτηση του πληθυσμού και ο Βόλος δεν αποτέλεσε εξαίρεση από τον κανόνα. Οι ιταλικές βόμβες έπεσαν σε πολλά σημεία της πόλης, ενώ το πρώτο θύμα ήταν ένας 15χρονος έφηβος. Ωστόσο, όπως σημειώνουν τα δημοσιεύματα της εποχής, η έγκαιρη μετάβαση των περισσότερων Βολιωτών στα καταφύγια και τα υπόγεια των σπιτιών τους, περιόρισε αισθητά τις απώλειες.

Συντρίμμια έγιναν πριν από 75 χρόνια πολλά κτίρια του Βόλου

Την επόμενη ημέρα μετά τον βομβαρδισμό η «Θεσσαλία» ειρωνεύτηκε την αστοχία των Ιταλών αεροπόρων, και θέλοντας παράλληλα να τονώσει το ηθικό των πολιτών έγραψε χαρακτηριστικά: «Δύο ημικατεστραμμένα οικήματα επί της οδού Δημητριάδος, τα οποία ήρθαν οι λεβέντες από τα πέρατα του κόσμου να γκρεμίσουν εξυπηρετούντες έτσι το Δήμο Παγασών, ο οποίος από καιρού εσχεδίασε να τα κατεδαφίση δια λόγους ρυμοτομίας… Κάτω όμως των δύο κατεστραφέντων οικημάτων υπήρχαν κατά σύμπτωσιν δύο ραφεία εκ των οποίων το ένα πέρυσι και το άλλο φέτος έρραψαν ανά μίαν στρατιωτικήν στολήν. Έτσι οι ιταλικές βόμβες δεν πήγαν χαμένες, αλλά κατέστρεψαν επιτέλους και μερικούς στόχους… στρατιωτικής σημασίας».

Σε άλλο σημείο του ίδιου δημοσιεύματος, ο συντάκτης ειρωνεύτηκε την κατάληξη αρκετών βομβών στα νερά του Παγασητικού, γράφοντας: «Αν κατερρίπτετο κανένα από τα επιδραμόντα εις την πόλιν μας αεροπλάνα, οι γενναίοι Ιταλοί πιλότοι θα έπρεπε αμέσως να παραπεμφθούν εις δίκην επί παρανόμω αλιεία διά δυναμίτιδος. Οι βόμβες τους οι περισσότερες των οποίων έπεσαν στην θάλασσα, εσκότωσαν ένα πλήθος ψαριών, τα οποία αργότερα περισυνέλεξεν ο κόσμος και τα έφαγε εις υγείαν των Ιταλών. Ελπίζομεν ότι όταν ρθουν καμμιά άλλη φορά, τα ψάρια που θα σκοτώσουν να είναι πιο καλοθρεμένα, διότι ως τότε θα εξέλθη ο ιταλικός στόλος της κρύπτης του και έτσι τα ψάρια της Μεσογείου θα παχυνθούν από τα ιταλικά κουφάρια».

Ο Μουσολίνι απεικονίζεται περίλυπος πάνω σε ένα γάιδαρο, μετά την ήττα που υπέστη η Ιταλία στον πόλεμο του ’40. Χαρακτηριστική γελοιογραφία που δημοσιεύτηκε εκείνη την εποχή στον Τύπο του Βόλου

Η επανεμφάνιση των ιταλικών αεροπλάνων έγινε δύο ημέρες αργότερα μετά το πρώτο χτύπημα. Έτσι την Τετάρτη 6 Νοεμβρίου 1940 ένα σμήνος εννέα αεροπλάνων έριξε 36 βόμβες. Μία εξ αυτών, μάλιστα, εξερράγη στον τρούλο της Μεταμόρφωσης και προκάλεσε σοβαρές ζημιές στο ναό. Όσο για τους νεκρούς της δεύτερης κατά σειράς επιδρομής των Ιταλών; Αυτή τη φορά ανήλθαν σε πέντε, με τον κατάλογο των θυμάτων να μεγαλώνει κι άλλο τους επόμενους μήνες από τις αεροπορικές επιδρομές στο Βόλο.

Η Ιταλία όταν εισήλθε στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο τον Ιούνιο του 1940 με την εισβολή της στα εδάφη της Νότιας Γαλλίας, διέθετε ένα στόλο 2.000 πολεμικών αεροσκαφών κάθε τύπου. Κατά την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου η ελληνική αεροπορία διέθετε μόλις 77 αεροπλάνα πρώτης γραμμής, 47 καταδιωκτικά και 30 ελαφρά βομβαρδιστικά. Παρά τη συντριπτική αριθμητική υπεροχή των Ιταλών, οι επιδόσεις των Ελλήνων πιλότων στη μάχη των αιθέρων ήταν αξιέπαινες και κατάφεραν καίρια χτυπήματα εναντίον των εχθρικών δυνάμεων.

Αναμνήσεις βετεράνων από το μέτωπο

Εβδομήντα χρόνια μετά το έπος του 1940, στο Βόλο δεν έχει μείνει κανείς πια από τους αγωνιστές που πολέμησαν στα βουνά της Αλβανίας. Όλοι όσοι βρέθηκαν στο μέτωπο, πλέον έχουν αναπαυθεί, αν και οι θύμησες των Βολιωτών που έλαβαν μέρος στις πολεμικές συγκρούσεις της εποχής εκείνης δεν πρόκειται να ξεχαστούν ποτέ.

Χαρακτηριστικό ήταν το δημοσίευμα του Δημήτρη Μπάτσιου στη «Θεσσαλία» πριν από 35 χρόνια, που περιέγραψε τις αναμνήσεις δύο αγωνιστών του ’40: Του δεκανέα Α. Λέτσιου και του στρατιώτη Δημ. Βοϊβόντα. Ο πρώτος πολέμησε στο ύψωμα 1220, ανατολικά της Κλεισούρας, στην περιοχή Καλίνα, ενώ ο δεύτερος βρέθηκε στο ύψωμα Ροντέν. Ο Λέτσιος περιγράφοντας τη σκηνή του τραυματισμού του από Ιταλούς αλπινιστές, ανέφερε μεταξύ άλλων και το όνομα του αείμνηστου ηθοποιού Λαυρένη Διανέλλου, ο οποίος καταγόταν από τον Αγ. Λαυρέντιο Πηλίου λέγοντας πως τον έκανε εντριβές με κονιάκ που είχε στο παγούρι του… Ο Βοϊβόντας ανήκε στο 3^ο ανεξάρτητο τάγμα Βόλου και τραυματίστηκε από τη ρίψη όλμου, με αποτέλεσμα να υποστεί ακρωτηριασμό στο δεξί άκρο. «Στο χειρουργείο μου έκοψαν ένα κόκκαλο 4-5 εκατοστά. Κόντηνε το πόδι μου, αλλά μάκρυνε η ζωή μου», εξομολογήθηκε συγκινημένος στη «Θεσσαλία» πριν από τρεισήμισι δεκαετίες.

Η περιγραφή της προέλασης και η συνθηκολόγηση

Την ώρα που ο Βόλος κινούνταν στο ρυθμό του πολέμου, τα νέα από το μέτωπο ήταν χαρμόσυνα, δείχνοντας για μία φορά ακόμη το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής απέναντι στη φασιστική λαίλαπα. Μέχρι τον Δεκέμβριο οι ελληνικές δυνάμεις απώθησαν τους Ιταλούς και προέλασαν επί αλβανικού εδάφους, απελευθερώνοντας κατά σειρά την Κορυτσά, το Πόγραδετς, τους Άγιους Σαράντα, το Αργυρόκαστρο και τη Χειμάρρα. Οι στιγμές ήταν μοναδικές, καθώς ο αλύτρωτος ελληνισμός της Βόρειας Ηπείρου επέστρεφε -μόνο προσωρινά- στην αγκαλιά της Ελλάδας.

Όπως ήταν φυσικό, τα πρωτοσέλιδα των τοπικών εφημερίδων περιέγραψαν με θριαμβευτικό τρόπο τις ελληνικές επιτυχίες. Στις 23/11 διαβάζουμε για την κατάληψη της Κορυτσάς: «Το κρασί του θριάμβου αφρίζοντας μεθάει κάθε ελληνική ψυχή και η αστραπή της λόγχης του τσολιά και του φαντάρου απλώνει επάνω της το ανέσπερο φως της ελευθερίας». Τα Χριστούγεννα του 1940 βρήκαν την Ελλάδα να έχει καταλάβει ήδη τη Χειμάρρα, με τον τίτλο της «Θεσσαλίας» στο φύλλο της 24^ης Δεκεμβρίου να είναι χαρακτηριστικός: «Ο νικηφόρος Ελληνικός στρατός εισήλθε εις την ιστορική Χειμάρραν. Συνεχίζεται ασυγκράτητος η προέλασίς μας. Ηχμαλωτίσθη τάγμα μελανοχιτώνων με 30 αξιωματικούς», ενώ το κείμενο καταλήγει: «Νέος θρίαμβος του ηρωϊκού στρατού μας ύψωσεν επάνω εις την ηρωϊκήν αυτήν φωλέαν του ακροκεραυνίου ελληνισμού τη γαλάζια μας σημαία και το πνεύμα της ελευθερίας χαρμόσυνο με της δόξης τα φτερά, ήρθε να εγκατασταθή και πάλι σε μία γνώριμη κατοικία του».

Οι μάχες κορυφώθηκαν τον Μάρτιο του 1941 με την περίφημη «Εαρινή επίθεση» με την κωδική ονομασία «Primavera», με τη μάχη στο ύψωμα 731 στην Κλεισούρα που υπερασπίστηκαν με ηρωισμό οι άντρες του 5^ου Συντάγματος Πεζικού υπό τις οδηγίες του ταγματάρχη Δημήτρη Κασλά από το Πουρί Ζαγοράς, να κλείνει κατ’ ουσίαν το κεφάλαιο του ελληνοϊταλικού πολέμου.

Η αποτυχία των ιταλικών επιχειρήσεων σήμανε λίγες ημέρες αργότερα την εμπλοκή της ναζιστικής Γερμανίας. Στις 6 Απριλίου οι δυνάμεις του Χίτλερ ξεκίνησαν την εισβολή τους στα ελληνικά εδάφη. Ο στρατός μας ήδη καταπονημένος δεν μπόρεσε να αντισταθεί στην υπεροπλία της Βέρμαχτ και η συνθηκολόγηση του αντιστράτηγου και μετέπειτα δωσίλογου πρωθυπουργού Γεώργιου Τσολάκογλου  τρεις ημέρες μετά το Πάσχα του 1941 στις 23/4, σήμανε την έναρξη της Κατοχής.

Φωτογραφίες: Αρχείο Κ. Ζημέρη/ΔΗΚΙ

Πηγή:e-thessalia

Διήμερες εκδηλώσεις τιμής και μνήμης της θυσίας των προσκόπων του Αϊδινίου

Η Περιφερειακή Εφορεία Προσκόπων Μαγνησίας, το 3ο Σύστημα Αεροπροσκόπων και η Ένωση Παλαιών Προσκόπων του 3ου Συστήματος Νέας Ιωνίας,  προσκαλούν στις διήμερες εκδηλώσεις Τιμής και Μνήμης της Θυσίας των Προσκόπων του Αϊδινίου, που Θα πραγματοποιηθούν:

Το Σάββατο 8 Ιουνίου στις 19.00 στο Πολιτιστικό κέντρο Ν. Ιωνίας Βόλου (Μανδηλαρά και Σταδίου).
Κυριακή 9 Ιουνίου στις 10.30 στο Μνημείο των Πεσόντων Προσκόπων του Άίδινίου, που βρίσκεται στην συμβολή των οδών Ικάρων και Εθνικών Αγώνων (δίπλα στο Στρατόπεδο «Γεωργούλα».
Θα προηγηθεί εκκλησιασμός 09:00 στον Ιερό Ναό της Ευαγγελίστριας, στην Νέα Ιωνία. ο Περιφερειακός Έφορος Προσκόπων Μαγνησίας Κωνσταντίνος Αλ. Μαγαλιός

Τηλ. επικοινωνίας Υπ. Δράσης Κο Γιάννη Σκοτεινιώτη 6989614286

Πηγή:thessalia

Ψηφιακές αφηγήσεις για τους Πηλιορείτες Εν Αιγύπτω

Η εκδήλωση πραγματοποιείται ως επιστέγασμα των εργασιών του εκπαιδευτικού εξ αποστάσεως προγράμματος «Πηλιορείτες Εν Αιγύπτω: Αρχειακή Εθνογραφία με την οπτική των Νέων Τεχνολογιών & του Διαδικτύου» που υλοποιήθηκε από Οκτώβριο 2018 έως το Μαϊο του 2019. Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα προσπάθησε να προσεγγίσει ζητήματα αρχειακής εθνογραφίας επιχειρώντας ένα διεπιστημονικό διάλογο στα αντικείμενα της Ιστορίας, της Λαογραφίας, της Ανθρωπολογίας και του Διαδικτύου. Στην εκδήλωση θα παρουσιαστούν σύντομες εθνογραφίες και ψηφιακές αφηγήσεις (video) με πεδίο εφαρμογής αρχεία των «Πηλιορειτών Εν Αιγύπτω».

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο κτίριο Τσικρίκη, Α’ όροφος, Ιάσονος 175 το Σάββατο 8 Ιουνίου 2019, ώρα: 20:00 μ.μ. στο πλαίσιο της Ναυτικής Εβδομάδας και οργανώνεται από την Ακαδημία Λαϊκού Πολιτισμού & Τοπικής Ιστορίας, Μαγνήτων Κιβωτού της Ιεράς Μητρόπολης Δημητριάδος & Αλμυρού και το Εργαστήριο Λαογραφίας & Κοινωνικής Ανθρωπολογίας της Σχολής Κλασσικών & Ανθρωπιστικών Σπουδών του Τμήματος Ιστορίας & Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης.

Ειδικότερα, θα παρουσιαστούν οι παρακάτω εργασίες:
Η μεταδιδακτορική έρευνα του Δρ Αλέξανδρου Καπανιάρη «Αρχειακή Εθνογραφία & Αναγνώσεις σε Ψηφιακό Περιβάλλον: «Συνομιλώντας» με τα Αρχεία των Πηλιορειτών Εν Αιγύπτω»»: Από το σχεδιασμό και την υλοποίηση στα παραδοτέα (έντυπα και ψηφιακά), Κατερίνα Μήτσιου «Μαρίκα Ρέτσου, η ασυμβίβαστη», Αικατερίνη Καραγκούνη, Η ατμοπλοϊκή εταιρία «Πήλιον», των, Στακού – Νανόπουλου , Θεοδώρα Μοδινού, Ο Γεώργιος Κανισκέρης εκ Μακρυρράχης Πηλίου και ο έτερος Πολύβιος Μοδινός εξ Ομόδου Λεμεσού, Ιωάννης Δημακόπουλος, «Κόριννα»: Ένα ξεχωριστό μαθητικό περιοδικό του Αχιλλοπουλείου Παρθεναγωγείου της Ελληνικής Κοινότητας του Καΐρου, Χρήστος Αγιώτης, Η συνεισφορά των πηλιορειτών της Αιγύπτου στους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες της Ελλάδος. (1878-1918), Αναστασία Πολίτου, Μαρίνος Παπατόλιας, Η θέση της γυναίκας – υπηρέτριας (υπηρετικού προσωπικού) τον 19ο – 20ο αιώνα στην Ελλάδα και την Αίγυπτο, Βασιλεία Γιασιράνη-Κυρίτση, φιλόλογος-συγγραφέας, Σύντομη περιήγηση στα ελληνικά ιστορικά κοιμητήρια της Αλεξανδρείας και του Καΐρου. Οικογένειες Αιγυπτιωτών Πηλιορειτών στο κοιμητήριο του Βόλου.

Επιστημονικοί υπεύθυνοι του προγράμματος ήταν ο Μανώλης Βαρβούνης, Καθηγητής Λαογραφίας, Πρόεδρος του Τμήματος Ιστορίας & Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και ο Δρ Αλέξανδρος Καπανιάρης, Μεταδιδακτορικός Ερευνητής του Τμήματος Ιστορίας & Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, Διδάσκων στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο.

Πηγή:thessalia

Η Ένωση Παλαιών Προσκόπων στο Γηροκομείο Καναλίων

Οι Παλαιοί Πρόσκοποι του 58ου Σ.Ν/Π Βόλου έκαναν και φέτος την Πασχαλινή Καλή τους Πράξη, αυτή τη φορά επισκεπτόμενοι το Σουρλίγκειο Ίδρυμα (Γηροκομείο) της Μητρόπολης Δημητριάδος και Αλμυρού, που βρίσκεται στα Κανάλια.
Το Γηροκομείο ιδρύθηκε το 1998 επί Μητροπολίτου Χριστοδούλου και το 2001 επί Μητροπολίτου Ιγνατίου θεμελιώθηκε το σημερινό τριώροφο κτήριο με υπόγειο. Οραματιστής και πρωτεργάτης αυτού του σπουδαίου έργου ήταν ο αείμνηστος φιλόλογος και θεολόγος Αθανάσιος Γκαβαρδίνας, ο οποίος ξεκίνησε την λειτουργία του Ιδρύματος ως στέγη φιλοξενίας ατόμων τρίτης ηλικίας αξιοποιώντας την χρηματική δωρεά της αείμνηστης Μαρίας Μανέα-Σουρλίγκα στη μνήμη του αδελφού της Απόστολου Σουρλίγκα.
Το Ίδρυμα φιλοξενεί αυτή την περίοδο 30 ηλικιωμένους, άντρες και γυναίκες στις εγκαταστάσεις που ολοκληρώνονται σταδιακά.
Ο υπεύθυνος κ. Ιωάννης Μόσχος ενημέρωσε τους παλαιούς προσκόπους σχετικά με την λειτουργία του Ιδρύματος, ενώ στη συνέχεια οι επισκέπτες συνομίλησαν με τις γερόντισσες και τους γέροντες και υποσχέθηκαν ότι θα κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον της Ένωσής τους για το έργο του Ιδρύματος.
«Φύγαμε χαρούμενοι γιατί για μία ακόμη φορά αξιωθήκαμε να κάνουμε Πράξη την προσκοπική μας Υπόσχεση και τον Νόμο των Προσκόπων, προσφέροντας και παίρνοντας Αγάπη», τόνισαν οι εκπρόσωποι των Παλαιών Προσκόπων.

Πηγή:thessalia

«Γυναίκες του Βόλου στον Πόλεμο και την Κατοχή» – Ανοιχτή εκδήλωση από το Λύκειο Ελληνίδων Βόλου

Το Λύκειο των Ελληνίδων Βόλου οργανώνει ανοικτή εκδήλωση με ομιλητή τον Δημήτρη Τσιλιβίδη, δρ. θεολογίας, ερευνητή-συγγραφέα, ο οποίος θα αναπτύξει το θέμα «Γυναίκες του Βόλου στον Πόλεμο και την Κατοχή. Πνευματική ζωή και ψυχαγωγία στην πόλη».

Συνδιοργανωτές της εκδήλωσης, η οποία θα πραγματοποιηθεί την προσεχή Τετάρτη 13 Φεβρουαρίου και ώρα 7 μ.μ. στην αίθουσα της Λαϊκής Βιβλιοθήκης, είναι το τοπικό τμήμα του Ερυθρού Σταυρού, η Λαϊκή Βιβλιοθήκη Δαμιανού Κυριαζή και το Σώμα Ελληνικού Οδηγισμού Βόλου.
O Tσιλιβίδης ως φορέας μνήμης αναζητά να γεφυρώσει τις γενιές. Επιχειρεί να αποτυπώσει τις μνήμες των κατοίκων στον χώρο, την εποχή αυτή. Ανησυχεί μήπως περάσουν στη λήθη και εκφράζει ζωντανά τις εμπειρίες του ξαναχτίζοντας την εποχή του. Η ομιλία του θα επικεντρωθεί στα εξής σημεία: Προσωπικά του βιώματα και άγνωστες μέχρι σήμερα τραγικές πτυχές της περιόδου εκείνης, πληροφορίες βασισμένες σε τεκμηριωμένες αρχειακές πηγές, θα προσφέρουν πολύτιμα στοιχεία στην ιστορία του τόπου μας. Η πόλη του Βόλου έζησε κάτω από απερίγραπτες σε πόνο και θάνατο καταστάσεις στην περίοδο αυτή. Όσο ο Πόλεμος μαινόταν και αργότερα στις μαύρες μέρες της Κατοχής, πολλές Βολιώτισσες επώνυμες και ανώνυμες «βρήκαν τη δύναμη να ξεπεράσουν τις ατομικές, οικογενειακές και συγκυριακές αδυναμίες και να καταθέσουν τη μαρτυρία τους στον αγώνα των μετόπισθεν». Μελετά παραδείγματα αυτών των γυναικών και τα παρουσιάζει. Και είναι ολόκληρη στρατιά τέτοιων γυναικών, που πρόσφερε τις σωματικές, υλικές, πνευματικές, ηθικές δυνάμεις της, με όποιο τρόπο μπορούσε.

Ήταν ένας αγώνας που βοηθούσε ουσιαστικά τον πρώτο, αλλά για τους πολλούς έχει αξιολογηθεί ως αγώνας δεύτερος. Αυτόν τον αγώνα θα ζωντανέψει με την ομιλία του ο Τσιλιβίδης αναφερόμενος σε γυναίκες του Βόλου, νεαρά τότε κορίτσια και μεγαλύτερες στην ηλικία γυναίκες, που είτε ανήκαν σε κοινωνικές συσσωματώσεις είτε όχι, αψήφησαν τα πάντα και στρατεύτηκαν στον υπέρ των πάντων αγώνα. Το μαρτυρολόγιο πολλών από αυτών των γυναικών το επιβεβαιώνει περίτρανα.
Από την άλλη πλευρά, δίνει με ζωντανά παραδείγματα την αξία που έχει πάντα η δύναμη του πνεύματος και του πολιτισμού να αφυπνίζει, να ευαισθητοποιεί, να ψυχώνει και να απαλύνει κάθε τι τραγικό. Άνδρες και γυναίκες, προσωπικότητες του Βόλου με πνευματικά ενδιαφέροντα συσπειρώνονται και δημιουργούν εστίες πνευματικές και καλλιτεχνικές. Με μια απίστευτη, για την εποχή, δυναμική προσφέρουν μέσα από την καλλιέργεια και τον πολιτισμό λύτρωση και φως στον χειμαζόμενο πληθυσμό. Εστίες που λειτουργούν ως μυστικό κέντρο αντίστασης ενάντια στη βία.
Η ομιλία θα υποστηριχθεί από προβαλλόμενο φωτογραφικό υλικό.